Bismarcks

Wilhelm II en Bismarcks opvolger Leo von Caprivi vervingen Bismarcks gecompliceerde buitenlandbeleid door een "Nieuwe Koers" die op een verbintenis met het Verenigd Koninkrijk aanstuurde.

Hoewel Oostenrijk een bondgenoot was, was het oude rijk van de in Bismarcks ogen ook een obstakel op weg naar Duitse vereniging.

Parijs zag door Bismarcks tactvolle diplomatie van interventie af.

Bismarcks meerderheid in de Rijksdag waren de vrijconservatieven en nationaal-liberalen; hijzelf was geen partijlid.

Bismarcks zoon Herbert begon eveneens zijn herinneringen aan de periode net voor het ontslag van zijn vader op te tekenen.

Tijdens het regentschap van prins-regent Luitpold, van 1886 tot 1912, waren de betrekkingen tussen Beieren en Pruisen koud, vooral de anti-katholieke agenda van Bismarcks Kulturkampf en de strategische dominantie van Pruisen over het rijk, vielen zwaar.

Bismarcks familie hoorde tot een oud adellijk geslacht van landjonkers dat vooral legerofficieren en zelfs een Russische generaal had voortgebracht.

De effecten van Bismarcks politiek waren feitelijk verdwenen toen Wilhelm II keizer werd.

Hoewel Pruisen voor Saksen in economisch opzicht belangrijker was dan Oostenrijk, dreven Bismarcks plannen Beust steeds meer in de armen van het laatste land.

In 1887 kwam op Bismarcks aandringen het Herverzekeringsverdrag met Rusland tot stand, dat voor een periode van drie jaar wederzijdse neutraliteit in een eventuele Europese oorlog garandeerde.

Hoogtepunt en val Pruisen in het Duitse Rijk 1871–1918 Bismarcks nieuwe rijk was het machtigste in Europa.