Cybele in een zin

Ingewijden in de cultus van Cybele leken in een staat van emotionele waanzin of opwinding te verkeren.

In het voorjaar werd Cybele vereerd met een driedaags festival rond de thema’s dood/rouw (tristia) en wedergeboorte/vreugde (hilaria, soort gekke feesten als carnaval, gepaard met drank en drugs).

Cybele priesters waren in de oudheid berucht vanwege hun bloederige zelf-castratie.

Daar werden priesters van Cybele (een godin) opeens christelijk en ontstond de beweging van de Montanisten.

Bij opgravingen werden een hoge stadsmuur, woonhuizen uit meerdere perioden, alsook heiligdommen van de godinnen Cybele en Aphrodite blootgelegd.

Zij was een dochter van Kronos (Cronus) en Rhea (Cybele bij de Romeinen).

Fontein De fontein Het plein is vernoemd naar de fontein in het midden van het plein, dat de Romeinse godin Cybele (Spaans: Cibeles) afbeeldt, zittend op een strijdwagen die door twee leeuwen voortgetrokken wordt.

Cybele of Magna Mater werd beschouwd als de moeder van alle goden.

Cybele was een moedergodin die niet alleen stond voor vruchtbaarheid en verzorging, maar vooral ook een godin met macht, wier voorspraak men kon afsmeken ter bescherming.

Discografie *de Stad verscheen in 2003 met het "Ensemble Gelber Klang" op Super audio compact disc (sacd) bij Cybele Records.

Een heilige grot duidt erop dat vóór Apollo de Kleinaziatische godin Cybele er vereerd werd.

Het gedicht suggereert dat de cultus van Cybele rond het jaar 400 nog bloeide en geeft details over de rituelen.

Maar in de strijd om de zielen met Osiris uit Egypte, Mithras uit Perzië en de Anatolische Cybele -cultus bleek de aantrekkingskracht van Jezus groter.

Men zag hen als de eerste van alle schepselen en tevens als de eerste vereerders en priesters van Rheia -Cybele.

Mogelijk was deze praktijk beïnvloed door de in Phrygië inheemse Cybele -cultus, waarin castraten en vrouwen een rol speelden.

Terwijl deze gebouwd werd tussen 204 en 191 v.Chr. werd de heilige zwarte steen van Cybele tijdelijk in de Tempel van Victoria bewaard.

Toen ze trouwden kwam Agdistis tevoorschijn, vermomd als de godin Cybele, en nam deel aan het feest.

Cybele werd ook Magna Mater genoemd.

Daar vond Cybele hem, dood, want de wond had zich niet meer willen sluiten.

De feesten werden in grote processies gevierd nog tot 268 n.Chr. Dat was de versie van Cybele en haar stervende zoon/minnaar Attis die van Anatolië naar Rome was overgebracht.