Dadaïsten in een zin

Dadaïsten De dadaïsten waren kunstenaars tegen de oorlog.

En je hebt - als groep twee - de dadaïsten, een politieke manier van doen die we in Nederland al kennen sinds Rapalje, en haar hoogtijdagen beleefde ten tijde van provo.

Ook portretten van de dadaïsten zijn in het werk opgenomen, tussen tandraderen, kogellagers, wielen, uitgeknipte letters, dieren, sporters en dansers.

Hoeveel plezier de dadaïsten ook hadden in hun vaak hilarische performances, een avond was pas echt geslaagd als hij eindigde in een schandaal.

Niet alleen de dadaïsten, maar ook Nietzsche en zelfs een aartsmelancholicus als Baudelaire hebben deze opvatting verdedigd.

De dadaïsten vonden deze herrie het absolute einde.

En humor was voor de dadaïsten bijna een van de eerste levensbehoeften.

Terwijl mensen als K. Schippers en haar nicht Wies haar opgewonden uithoorden over dadaïsten en constructivisten, over de affaires en de artistieke coterie van jaren terug, speelde ze als het bezoek weer was vertrokken muziek van Chopin.

Kunst die kon wedijveren met de Europese traditie van elkaar opvolgende avant-gardes als die van de postimpressionisten, futuristen, kubisten, dadaïsten en surrealisten?

Muziek was bij de dadaïsten een ondergeschoven kindje.

Bijna een halve eeuw bestond het boek alleen in de herinnering van de dadaïsten, maar niemand had het ooit gezien.

De dadaïsten wenschen de wereld niet anders dan zooals zij hem zien, namelijk dadaïstisch: een gelijktijdigheid van orde en wanorde, van ja en neen, van ik en niet ik.

Desnos publiceerde sterk door Apollinaire beïnvloede gedichten in linkse en avant-gardistische blaadjes die op den duur de aandacht van de Franse dadaïsten en surrealisten, zoals Breton, trokken.

Hij bewondert de Dadaïsten en vermengt deze invloeden in zijn werk.

De term doet denken aan de dadaïsten, die hun collages ook als assemblages zagen, alsof ze in een fabriek tot stand waren gekomen.

De dag daarop woonde hij met deze club het door Theo van Doesburg georganiseerde Congres van Dadaïsten en Constructivisten in Weimar bij, waar ook Richter, Hans Vogel, Bernhard Sturzkopf en Peter Röhl aan deelnamen.

De leden noemden zich evenals de dadaïsten "narren".

De werkwijze doet denken aan de collages van dadaïsten, die echter meestal plat waren, terwijl assemblages ruimtelijk zijn.

Veel dadaïsten sloten zich begin jaren '20 bij het surrealisme aan.

Hij raakte bevriend met Hans Arp en Richard Huelsenbeck en sloot zich al gauw aan bij de dadaïsten.