Doodmoe

Doodmoe van verlaten, doodmoe van dood, doodmoe van niet kunnen.

Doodmoe stonden de Duitsche soldaten in het gelid, doodmoe schaarden zich ook de stoere werkers met schop en spade om het massagraf, doodmoe stonden de padvinders in de houding en alle anderen, die geholpen hadden.

Ik ben doodmoe.

Mayuko was doodmoe.

Ik ben doodmoe, maar het lukt me niet om in slaap te vallen.

Tom kwam doodmoe thuis.

We zijn doodmoe.

Ik ben doodmoe!

Ik ben doodmoe van al het werk.

Ze is doodmoe.

Ik ben doodmoe van al dat cryptische gelul.

Charles, de kinderen zijn doodmoe.

Je ziet er doodmoe uit.

Ik word doodmoe van je.

Als ik jou was zou ik doodmoe van mijzelf worden.

Dood en doodmoe wordt je ervan en van de huidige politieke spelletjes al helemaal.

Doodmoe van alle intriges besloten de PSV’ers Jan van Beveren en Willy van der Kuijlen het trainingskamp een dag voor de return tegen Polen (3-0 winst, met Piet Schrijvers in het doel) te verlaten.

Doodmoe word ik ervan.

En ik ben doodmoe van dat domme, achterlijke, voor-middeleeuwse en vijandige gedachtegoed van moslims en hun seksuele kronkels.

Hoewel hij doodmoe is van de reis, is daar niets van te merken als hij café-restaurant Tolhuistuin in Amsterdam-Noord binnenkomt.