Epiparietale in een zin

Een tweede epiparietale ontwikkelt zich en het eerste epiparietale is naar beneden gericht.

De beschrijvers houden rekening met de mogelijkheid dat wat op het eerste gezicht het eerste en tweede epiparietale lijken in feite het eerste en derde zouden kunnen zijn.

Er zijn zeven epiparietalia per zijde plus een epiparietale op de middenlijn.

Het buitenste epiparietale steekt als een kleine driehoek naar achteren.

Het eerste en tweede epiparietale staan omhoog en wijzen naar voren.

Het eerste epiparietale is direct naar achteren gericht.

Het kan echter overeenkomen met een hypothese dat het er vijf zijn omdat het middelste epiparietale van Chasmosaurinae door de beschrijvers als de P0 wordt geteld.

Het tweede epiparietale (P2) is ook afwijkend van vorm.

Op de hoeken stonden wellicht wat grotere, naar de zijkant gebogen, tongvormige epiparietalia; een los epiparietale van deze vorm, met een dikte van zestien tot dertig millimeter, is door de beschrijvers deze positie toegewezen.

Als het schild bij individuen van deze soort sterk asymmetrisch is, groeit het derde epiparietale extra sterk uit met een brede basis waarbij het minder naar voren steekt; op de zwak ontwikkelde zijde kan het helemaal wegvallen.

Het eerste epiparietale ontbreekt altijd.

Hierbij liet hij zich echter beïnvloeden door het materiaal van Medusaceratops: bij het holotype is de mate van kromming niet vaststelbaar en misschien is het derde epiparietale zelfs helemaal niet gekromd maar een platte tongvormige plaat.

In de bovenste schildhoek staat een zeer grote en afgeplatte osteoderm, vermoedelijk het derde epiparietale, waarvan de basis wellicht een hele helft van de achterrand beslaat.

De eerste was dat op latere leeftijd een epiparietale in tweeën splitste doordat de punt afbrak en erodeerde waarna de steeds verder geabsorbeerde helften de indruk gaven van twee oorspronkelijke osteodermen.

Het derde epiparietale is aanwezig maar bij het ene exemplaar waar de rand bewaard gebleven is, buigt de stekel naar voren terwijl bij het andere de stekel naar achteren steekt.

Het eerste en tweede epiparietale echter — de osteodermen van het wandbeen worden epiparietalia genoemd omdat ze op, epi~, de paries, het wandbeen, groeien — zijn sterk afwijkend van bouw.

Het is vooral aan de onderste basis van het derde epiparietale dat het wandbeen gezwollen is.

Het tweede epiparietale is weer klein en staat naar binnen gericht.

Op het midden van het nekschild bevindt zich een centraal epiparietale, de P0, welke naar voren en boven afstaat van de achterrand van het schild, de bovenste bolling naar achteren gericht heeft, en een driehoekige dwarsdoorsnede overdwars bezit.

Wel stelde ze vast dat T. utahensis juist met Triceratops overeenkwam in het bezit van een epiparietale op de middenlijn.