Gammaflits

Afgelopen herfst waren astronomen getuigen van een bijzonder krachtige gammaflits.

De XMM-Newton-satelliet van de Europese Ruimtevaartorganisatie heeft deze ringen enkele dagen na de gammaflits waargenomen.

Maar toen astronomen met behulp van de krachtige James Webb-telescoop de nasleep van de explosie onderzochten, vonden ze niets: de overblijfselen van de ontplofte ster die de gammaflits veroorzaakte, lijken spoorloos verdwenen.

Verschillende telescopen hadden de nasleep van een bijzonder krachtige gammaflits vastgelegd, die kort daarop tot werd gedoopt.

De gammaflits duurde bijna een minuut, wat relatief lang is.

De zogeheten gammaflits ontstond waarschijnlijk toen een gigantische ster implodeerde.

Het leek een kwestie van tijd totdat men een gammaflits zou vinden veroorzaakt door twee botsende hemellichamen die iets langer zou duren dan twee seconden.

Tekening van hoe gammaflits GRB 211211A eruit zou kunnen zien.

Wel is het volgens haar belangrijk om inderdaad een gammaflits waar te nemen die hoort bij de samensmelting van twee neutronensterren.

Hierdoor is de ster bijna niet in staat om überhaupt een gammaflits te produceren.

In de huidige studie analyseerden de onderzoekers met behulp van verschillende telescopen, waaronder ruimtetelescoop Hubble, de korte gammaflits GRB 200522A over het hele elektromagnetische spectrum; van radio tot röntgenstraling.

Bij een sterbeving vanaf een magnetar ontstaat een zogenoemde gammaflits of Gamma-Ray-Burst (GRB) waarbij een zeer sterke uitstoot van gammafotonen worden uitgestoten.

Of de gammaflits geobserveerd wordt kan alleen afhankelijk zijn van de hoek waarin de straling de aarde bereikt.

Binnen 22 seconden werden de coordinaten van de gammaflits naar astronomen over de hele wereld gestuurd die allemaal besloten hun telescopen op het verschijnsel te richten.

Het verschil is alleen dat in die drie delen van de gammaflits de richting van de polarisatie verandert.

Tussen de zwaartekrachtgolf en de gammaflits zat 1,7 seconden, tijd die te verklaren is als er vóór de ineenstorting tot een zwart gat nog 1,14 seconden een hyperzware neutronenster heeft bestaan.

De jets produceren vervolgens een korte, intense gammaflits die slechts een paar seconden duurt.

De ontdekking kan waardevolle nieuwe informatie verschaffen over de nasleep van een gammaflits.

De sterkte van de radiostraling van FIRST J1419 + 3940 en het feit dat deze door de tijd heen langzaam evolueerde, ondersteunt het idee dat het hier echt gaat om een nagloed van een gammaflits.

Een gammaflits is een uitbarsting van hoogenergetische gammastraling.