God in een zin

Een boze God, een wrekende God, een veroordelende God en een genadeloos straffende God, een God die goed en kwaad schiep, een morele God.

Het bijzondere bij het christendom is dat er gesproken wordt van één God, maar wel een met drie naturen, een drie-enige God: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest.

Terwijl de monotheïst stelt dat zijn god of godin de énige zou zijn ("er is geen andere god behàlve deze god"), stelt de henotheïst dat hij de zijne de beste vindt ("er is geen andere god zoàls deze god").

Theologische formulering Het dogma luidt dat de God bestaat uit God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest en dat deze drie Personen (personae) weliswaar zijn te onderscheiden maar niet zijn te scheiden, oftewel God is Eén.

Hoe rijm je dat met God herkennen in je naaste, met God ervaren in de liturgie en de sacramenten, met God beluisteren in de Schrift, met God leren kennen via de theologie, enzovoort?

En ik baseer mij op de Bijbel waarin óverduidelijk staat opgenomen dat de God van de schepping de God is van de joden, de God van Judah (dat is de betekenis van jood), de God David en uiteindelijk de Vader van Jezus.

God uit God, licht uit licht, ware God uit de ware God.

Hij is God en, zo heeft men ons geleerd, God weet alles, God ziet alles en God kan alles.

Kom nu mee; geef God niet de schuld alsof het niet gered worden het gevolg was van gebrek aan kracht van de kant van God de Vader, God de Zoon, of God de Heilige Geest, want dat is niet zo.

Naast de mannelijke beelden voor God ontdekken vrouwen dat er ook vrouwelijke beelden om God ter sprake te brengen bestaan: God die troost als een moeder of God als bron van levend water.

Vergelijkbaar vormen God de Vader en God de Zoon een echte eenheid, in zich zijn zij beiden God, één God.

De Vader, zeg ik, is God, de Zoon is God en de heilige Geest is God, geen drie goden, maar één God.

Alverzoening miskent vrijheid van God én mens » Alverzoening miskent vrijheid van God én mens Alverzoening miskent vrijheid van God én mens De Bijbel leert dat God van iedereen houdt.

De wil van God is voor de mensen kenbaar door wat hij noemt "de drie boeken van God": de schepping die door God is gemaakt, de bijbel die het woord van God is, en de mens die naar Gods evenbeeld is geschapen.

Er zijn theorieën dat Godot gebaseerd is op God (het woord God komt voor in Godot), maar hier wordt aan getwijfeld aangezien het boek geschreven is in het Frans en Dieu (=Frans voor God) niet erg veel gelijkenissen toont met God.

Hiermee samen hangt de vraag of 'God de mens schiep' of dat 'de mens God schiep' en daaropvolgend ofwel de theologische vraag waarom God de mens schiep, ofwel de antropologische vraag waarom de mens God schiep.

Met name de volgelingen van Philo kenden het woord logos als zeer belangrijk begrip, het was bij hen niet identiek met God, maar werd door Philo wel “de zoon van God” genoemd, en neemt na God de tweede plaats in als boodschapper tussen God en de mensen.

Sommige mensen gebruiken het woord 'monotheïsme' om te refereren aan het geloof in een enkele God/god en gebruiken 'theïsme' om elk geloof in God/god(en) aan te duiden, dus zowel monotheïsme als polytheïsme.

De god Eshmun was naast genezende god ook een ‘stervende en opstaande’ god en kan in dat verband vergeleken worden met Baäl.

Een geforceerde keuze: onze fakkeldrager heeft immers klip en klaar duidelijk gemaakt wie hij voor zijn actie verantwoordelijk weet: God ging aan hem voorbij, met God heeft hij direct contact en God heeft hem deze missie opgedragen.