Hadamar in een zin

Willem Hyacinth vluchtte daarop naar Hadamar en vond onderdak bij zijn neef, Francis Alexander van Nassau-Hadamar.

Na het kinderloos overlijden van Frans Alexander van Nassau-Hadamar in 1711 werd het graafschap Nassau-Hadamar aan hem en zijn verwanten uit de tak Nassau-Siegen Willem Hyacinth en Frederik Willem I en aan Johan Willem Friso van Nassau-Dietz toegewezen.

Dit was een paar maanden voordat de eerste tentoonstelling in het Hadamar Memorial Center werd geopend.

Het verhaal werpt licht op de indringende familiegeschiedenis van Jacobsohn en laat zien hoe zijn zoon Leo Walter in Hadamar belandde.

Hierin werd Leo’s naam voor het eerst openbaar gemaakt op een lijst met Hadamar slachtoffers.

Anna’s echtgenoot Rupert werd de voogd van Emico en nam de regering in Nassau-Hadamar over.

De strijd om Nassau-Hadamar werd nu hervat tussen Diederik en Johan I van Nassau-Siegen.

Enkele jaren later, in 1636, keerden ze terug naar Hadamar.

George stond Beilstein en het Westerwald af aan zijn broer Ernst Casimir van Nassau-Diez, en Mengerskirchen en Dehrn aan zijn halfbroer Johan Lodewijk van Nassau-Hadamar.

Het graafschap Nassau-Hadamar werd uiteindelijk verdeeld tussen Johan I van Nassau-Siegen en de graven van Katzenelnbogen.

Nadien was er nog een zijtak die Nassau-Hadamar genoemd wordt.

Pruisen staat het voormalige vorstendom Hadamar nog dezelfde dag af aan het hertogdom Nassau.

Tussen 1612 en 1629 liet Johan Lodewijk de burcht van Hadamar ombouwen tot een modern slot.

Het tweede grafelijk Huis Nassau-Hadamar behoorde tot de landsheren van de Nederrijns-Westfaalse kreits van het Rijk.

Hij was de enige overlevende zoon van Maurits Hendrik van Nassau-Hadamar en diens tweede echtgenote Maria Leopoldina van Nassau-Siegen.

Jan Filips Eugeen van Merode was namelijk getrouwd met Charlotte Eléonore Wilhelmine Alexandrine van Nassau-Hadamar, dochter van Willem Hyacinth zijn oudste zus Marie Leopoldine van Nassau-Siegen (1652-1675).

De toevoeging van deze wapens onderscheidde de graven van Nassau-Diez van die van Nassau-Siegen, Nassau-Dillenburg en Nassau-Hadamar en Nassau-Beilstein.

Het graafschap Siegen, het graafschap Dillenburg (uitgezonderd de ambten Wehrheim en Burbach), het graafschap Hadamar en de heerlijkheid Beilstein worden onder de soevereiniteit van het groothertogdom Berg geplaatst.

Hiermee kwam een definitief einde aan de aanwezigheid van de Jezuïeten in Hadamar.

Kort voor 1379 liet de pastoor van Hadamar op de plaats van een aan het Heilig Kruis gewijde schrijn een aan de Moeder Gods gewijde kapel oprichten.