Heideplaggen in een zin

Die oude houten stallen waren eeuwenlang de spil van de landbouw in Oost-Nederland, met het potstalsysteem: heideplaggen met schaapskeutels maakten kleinschalige akkerbouw rond 'esdorpen' mogelijk.

Op een gemeentehuisje hier, een provinciehuisje daar, wat gebouwen in bezit van de Rijksgebouwendienst en wat heideplaggen en een enkele boom en struik in handen van Staasbosbeheer is het overgrote deel van Nederland in privé-bezit.

De hierdoor bemeste heideplaggen werden gemengd met mest uit de potstal (waar het vee 's winters stond) en vervolgens opgebracht op de akkers.

In vroeger tijden werden heideplaggen in de potstallen gebracht en daar vermengd met schapenmest en bladeren.

Zeven van de onderzochte heuvels blijken inderdaad grafheuvels die 4000 jaar geleden zijn aangelegd met heideplaggen om de graven van vooraanstaande mensen te markeren.

De bewoners van de nederzetting, toen nog Venloen geheten, zorgden er door overbegrazing, het afsteken van heideplaggen en het rooien van bomen voor dat er zandverstuivingen ontstonden.

Ze werden gemaakt van bosplaggen en zand, later van heideplaggen en zand.

Ik ken een dak in Zwiggelte waar zelfs heideplaggen op liggen.

Achter de orkestbak werd van dennenhout en heideplaggen een tribune gebouwd.

Bij een massale zoektocht vonden twee jongens bij toeval het tabernakel terug in de berm van een veenweg, bedekt met heideplaggen.

Wel werden de heideplaggen op de nok vervangen door vorstpannen.

Dit betrof een heideveld waar armen heideplaggen mochten steken om deze te gebruiken als brandstof (Timmer (1993), p. 13).

Heideplaggen dienden daarnaast als mest voor de essen, maar door de invoering van kunstmest ging de schapenhouderij eind 19e eeuw sterk achteruit en werd de heide 'nutteloos'.