Holotype in een zin

Hun "exemplaar I" werd een holotype van Brouffia orientalis, terwijl "exemplaar II" een holotype van Coelostegus prothales werd.

Beschrijving Het holotype Tot nu toe zijn er geen andere fossielen bekend die de grootte van het holotype benaderen.

Het samenvoegen van al deze taxa betekent dat Dromiceiomimus van veel meer exemplaren bekend is, waaronder voor wat D. brevitertius betreft CMN 8632, het zeer complete holotype van O. edmontonicus en ROM 851, het holotype van Struthiomimus currellii.

Skelet Schedel Het holotype; de oogkas bevindt zich achter de duidelijk zichtbare verticale balk van het traanbeen De schedel, 189 millimeter lang bij het holotype, is langwerpig en laag.

Wel moet het holotype voldoende diagnostische kenmerken vertonen, dat wil zeggen: kenmerken die het mogelijk maken om bij andere vondsten van overeenkomende delen in beginsel te kunnen bepalen of ze tot hetzelfde taxon als het holotype behoren.

Aan de andere kant zouden die het gevolg kunnen zijn van rijpingsverschillen aangezien het holotype van Bambiraptor duidelijk nog niet volgroeid was en de volwassen toegewezen exemplaren te onvolledig zijn — daarbij zijn die nog niet beschreven.

Aan de onderkant van de romp, vóór en tussen de poten en in één geval boven de kop is op de plaat van het holotype een tiental kleine ronde structuren zichtbaar met een doorsnede van ongeveer een centimeter.

Aangezien het holotype van Irritator cannelures heeft aan beide zijden van de maxillaire tanden, zouden we om vast te houden aan de hypothese dat het om één taxon gaat, moeten aannemen dat het patroon van richels naar achteren in de tandreeks verandert.

Al deze meningsverschillen ontstaan door de slechte kwaliteit van de holotypen van Ornithocheirus — er is namelijk ook nog strijd over de vraag welke het holotype nu eigenlijk is.

Alleen een holotype, lectotype of neotype is een type (en syntypes zijn samen het type).

Alle thyreoforen hebben vermoedelijk grotere osteodermen op de romp; dat ze bij het holotype ontbreken, lijkt voort te komen uit het beperkte karakter van de vondst.

Beide opperarmbeenderen verschillen bij het holotype nogal in lengte: het rechter is 605 millimeter lang, het linker 586 millimeter.

Beide squamosa van het holotype tonen langwerpige gaten, vermoedelijk het gevolg van verwondingen.

Bepaalde beenderen van het verhemelte zijn zichtbaar op de plaat van het holotype maar zo sterk bedekt dat afgezien is van een beschrijving.

Bij het holotype hebben die een maximale lengte van vijftien centimeter, bij het kleinste exemplaar van twintig centimeter.

Bij het holotype is de grootste tand de vierde maxillaire van de linkerzijde.

Bij het holotype is de schoudergordel maar gedeeltelijk bewaard gebleven.

Bij het holotype is een concretie gevonden van een schacht met een beenplaat.

Bij het holotype is het dijbeen met vijfentachtig centimeter langer dan het scheenbeen dat een lengte heeft van 725 millimeter.

Bij het holotype is het linkersquamosum een rechthoekige beenplaat met een lengte van vijfentwintig centimeter en een breedte overdwars van negentien centimeter.