Lectotype in een zin

Alleen een holotype, lectotype of neotype is een type (en syntypes zijn samen het type).

Behalve het lectotype behoorden een groot aantal andere botten tot de reeks, welke door Pereda-Superbiola & Barrett werden aangewezen als paralectotypen.

Bij het kleinere dier is de voorste groeve tussen de onderste gewrichtsknobbels niet overgroeid, bij het lectotype wel.

De combinatie van dit kenmerk en de kleine derde tandkas is in ieder geval uniek en bewijst dat Megalosaurus een geldig taxon is, ook indien men puur van het lectotype uitgaat.

De keuze van een lectotype is pas effectief als deze op de voorgeschreven manier gepubliceerd is.

Evenmin is er een unieke combinatie van kenmerken te vinden op basis van het lectotype alleen.

Het lectotype bestaat uit een beschadigde schedel en een huid.

Het specimen dat het lectotype vormt, heeft een lengte van 424 millimeter.

In 2008 meende Benson dat er op de onderste buitenkant van het dentarium dat het lectotype vormt een horizontaal lopende groeve aanwezig was, die hij aanduidde als een autapomorfie, maar in 2010 moest hij erkennen dat dit een beschadiging betrof.

Vanaf dat moment dient het lectotype als het type voor deze wetenschappelijke naam.

Ze zijn in 2009 beschreven door Jeffrey Wilson die ook het lectotype koos.

Brown had in 1914 de identiteit van Centrosaurus apertus en Monoclonius crassus verdedigd door te stellen dat de verschillen het gevolg waren van de ouderdom van het individu van het lectotype of de erosie van diens nekschild.

De laatste soort zou een nomen dubium zijn wegens zijn geldige maar niet te determineren lectotype waarvoor eigenlijk alsnog een nieuwe geslachtsnaam gekozen zou moeten worden, ware het niet dat dit voor nomina dubia overbodig is.

De tweede mogelijkheid was dat de, immers op zeer mager materiaal gebaseerde, Monoclonius crassus slechts een nomen dubium was, een aanduiding voor alleen het lectotype daar dit niet bewijsbaar met andere fossielen in verband kon worden gebracht.

Het lectotype is vastgelegd door Janse met genitalia slide no. 6374.

In 1974 wees Grierson "Clifford Herbarium 415 Matricaria 1" (BM) aan als lectotype voor de naam M. chamomilla.

In 1977 maakte Hans-Dieter Sues de tand het lectotype omdat de diagnose erop gebaseerd was geweest.

In 1979 benoemde Jaime Eduardo Powell een Titanosaurus araukanicus op basis van beenderen die eerder aan Laplatasaurus araukanicus waren toegewezen — maar niet het lectotype.

In 2003 kozen Upchurch & Martin het grootste en meest volledige skelet als het lectotype ; het is daarmee dus het typespecimen van C. oxoniensis.

R.2180) als lectotype gekozen.