Horkheimer in een zin

Ik wijs hem, teneinde hem voor rare fouten te behoeden, er op dat Adorno, Horkheimer en Gramsci al geruime tijd geleden het stoffelijke voor het eeuwige verwisselden.

In 1943 verscheen een van de bekendste werken van de Frankfurter Schule, van Adorno en Max Horkheimer: 'Die Dialektik der Aufklärung'.

Bauman schaart zich met zijn straffe interpretatie van het modernisme bij Adorno en Horkheimer, die in het rationalisme van de Verlichting ook de volle nadruk legden op de verharding van het denken en doen, en niet op de bevrijdende kant.

In 1930 werd Horkheimer directeur van het Instituut voor Sociale Wetenschappen, dat bekend kwam te staan als de Frankfurter Schule.

Dit proces van de Verlichting, leidend tot haar tegendeel, werd op onnavolgbaar schitterende wijze beschreven door Adorno en Horkheimer in De dialectiek van de verlichting.

Vogelaars ideeën sloten min of meer aan op het Franse structuralisme van Michel Foucault en Roland Barthes, en de Kritische Theorie van Theodore Adorno en Max Horkheimer.

Mannen als Adorno en Horkheimer op hun beurt schreven Dialektik der Aufklärung, evenals hun beroemde studie naar de autoritaire persoonlijkheid, tegen de achtergrond van het nationaal-socialisme.

Overigens een keuze die met aarzeling werd gemaakt: Amerika stond voor alles wat in de ogen van Horkheimer en Adorno plat en banaal was.

Dat klinkt wel erg als Horkheimer en Adorno, die in hun boek waarschuwen voor 'wraakneming door de techniek'.

Evenmin als Marx zien Horkheimer en Adorno volgens Habermas dat er andere vormen van de rede en andere typen van handelen zijn.

Adorno en Horkheimer, die dit boek schreven in de Verenigde Staten, vreesden dat gelijkaardige fenomenen in Amerika zouden opduiken.

De term kritische theorie verwijst naar de titel van het programmatische opstel Traditionelle und kritische Theorie (Traditionele en kritische theorie) van Max Horkheimer uit 1937.

Het zou aan de universiteit van Columbia opnieuw gesticht worden door Horkheimer.

Net als Adorno en Horkheimer stelde Lyotard dat deze grote verhalen weliswaar gelijkheid en vrijheid als eindresultaat beloven, maar in praktijk altijd uitdraaien op totalitaire onderdrukking.