Ijskap

Tijdseries (1958-2015) van de verschillende oppervlakteprocessen die de massabalans van de Groenlandse ijskap mede bepalen: a) voor de kleine ijskappen gesitueerd rond de grote ijskap; b) voor de Groenlandse ijskap zelf.

Het idee dat niet alleen diep onder de ijskap van Europa, maar ook ín die ijskap – zelfs vrij dicht aan het oppervlak – vloeibaar water te vinden zou zijn, ontstond min of meer per ongeluk, zo vertelt Schroeder.

Het water dat zich tussen de grond en de ijskap bevindt, fungeert ook als smeermiddel, waardoor de ijskap gemakkelijker naar de oceaan kan schuiven.

De grondlijn van de ijskap trekt zich dan terug, wat steeds sneller kan gaan als de ijskap oorspronkelijk tegen een rug op de zeebodem lag.

Mercer trok zijn conclusies uit de toenmalige kennis over de ijskap tijdens het geologische verleden en de nog ruwe kennis over het gegeven dat de ondergrond van de ijskap onder de zeespiegel lag.

Groenlandse ijskap, ijsdikte, (links boven een deel van de Canadese ijskap).

Het betekent dat een keileem van de Scandinavische ijskap nooit de keileem van de Alpiene ijskap uit dezelfde periode 'ontmoet'.

Het gebied waar de noordelijke ijskap zich bevindt, heet Planum Boreum, het gebied van de zuidelijke ijskap Planum Australe.

Om een beeld te krijgen van de smeltwatermeren op de Oost-Antarctische ijskap bogen wetenschappers zich over satellietbeelden die in het smeltseizoen van 2017 van de ijskap waren gemaakt.

Maar wanneer donkere roetdeeltjes op de ijskap landen, wordt de ijskap wat donkerder van kleur, waardoor deze minder zonlicht reflecteert en meer zonlicht absorbeert.

Op de Groenlandse ijskap bevindt zich de zogenoemde ‘Dark Zone’: een gebied dat honderden kilometers groot is en zich duidelijk onderscheidt van de omringende ijskap.

De Oost-Antarctische ijskap is ongeveer tien keer groter dan de West-Antarctische ijskap, maar is tevens veel stabieler.

De stabiliteit van een ijskap hangt namelijk nauw samen met hoeveel water er onder die ijskap te vinden is.

Hoewel er op deze manier een schat aan informatie over het Groenlandse landschap en de dikte van de Groenlandse ijskap is verzameld, weten we nog vrij weinig over de dikte van de ijskap nabij de kust.

Wanneer roetdeeltjes zich op de ijskap vestigen, gaat deze meer zonlicht absorberen, waardoor de temperatuur stijgt en de ijskap versneld kan gaan smelten.

Als de ijskap loskomt van de rotsachtige bodem, dan ontstaan er scheuren in de ijskap.

Dit smeltwater zorgt voor een andere ijs-dynamiek, door de onderkant van de ijskap als het ware te smeren, waardoor ook delen van de ijskap makkelijker naar de zee glijden.

Bovendien moeten we erbij aantekenen dat de grote machtige Antarctische ijskap nog niet ontdekt was en dat men zelfs de Groenlandse ijskap niet kende, anders dan enkele gletsjerstongen.

Het zeespiegelequivalent, dat wil zeggen de hoeveelheid zeespiegelstijging bij afsmelting van de volledige ijskap, is ongeveer 61,1 meter voor de Antarctische en 7,2 meter voor de Groenlandse ijskap.

Het grootste eiland op aarde is nagenoeg volledig bedekt door een enorme ijskap.