Ijskern

De ijskern in het midden van de Groenlandse ijskap bevat uitstoot van bronnen uit een groot deel van Noord-Amerika, Europa en omringende oceanen.

Glacioloog Sepp Kipfstuhl bestudeert nieuw verzamelde ijskern afkomstig van centraal-noord-Groenland.

De resulterende ijskern werd nader onderzocht, maar in de blubber die de onderzijde van de boorkern vormde, leek men weinig interesse te hebben.

De onderzoekers kwamen erachter dat de ijskern dateert uit een periode tussen 1499 en 1992.

Na het smelten van de ijskern bleef alleen het gat over dat tegenwoordig het meer vormt.

De oudste ijskern die tot op heden boven is gehaald is zo’n 800.000 jaar oud.

Deze oude ijskern werd grondig geanalyseerd, waardoor vervolgens de CO2-concentratie over de afgelopen 800.000 jaar in kaart kon worden gebracht.

Allerlei typen aerosolen kunnen als ijskern dienen, concluderen ze.

Een ijskern bestaat uit allerlei laagjes ijs, die ooit als sneeuwlaagje zijn begonnen.

In 2016 onderzochten onderzoekers van al gesteente uit de bodem van dezelfde ijskern uit 1993.

Voor het nieuwe onderzoek maakten wetenschappers gebruik van een 651 meter lange ijskern die aan de rand van de West-Antarctische ijskap is opgeboord en waarvan de onderzijde duizenden jaren oud ijs herbergt.

Zo’n ijskern is een soort tijdcapsule die – dankzij luchtbubbeltjes die in het ijs gevangen zijn komen te zitten – meer kan onthullen over hoe de atmosfeer lang geleden in elkaar stak (zie kader).

De NASA-onderzoekers bestudeerden ook data van de ijskern, en constateerden dat de ijslaag in Oost-Antarctica al lange tijd dikker wordt.

Klimatoloog Philippe Huybrechts van de Vrije Universiteit Brussel analyseerde met een heel aantal collega's gegevens over de Groenlandse ijskern.

De resultaten suggereren dat de grootte, reikwijdte en ouderdom van de Ilopango TBJ-uitbarsting in overeenstemming is met de ijskern sulfaat-meetresultaten van Larsen et al. 2008.