Korst in een zin

Oceanische korst heeft een hogere dichtheid dan continentale korst, bovendien is continentale korst meestal veel dikker dan oceanische.

Het was lange tijd een geologisch raadsel: hoe komen stukken zware, oceanische korst boven op lichtere continentale korst terecht, ver weg van hun ontstaanslocatie?

De zwaardere en koude oceanische korst, met de bovenliggende sedimenten, duikt onder de lichtere en warme continentale of een andere oceanische korst.

Een harde, necrotische korst moet daarentegen droog gehouden worden zodat de korst na enige tijd vanzelf wordt afgestoten.

Deze korst is te licht om te zinken en in plaats van in de mantel te verdwijnen, botsen de twee stukken korst met elkaar.

Het feit dat de korst op het noordelijk halfrond er veel jonger uitziet dan de korst op het zuidelijk halfrond lijkt dat te onderschrijven.

Als uit onderzoek blijkt dat mensen een dikkere korst lekkerder vinden, kun je de korst toch ook dikker maken zonder de hoeveelheid vis te verminderen?

Dan maar met korst en al. Trouwens echte kaasliefhebbers eten toch ook een schimmelkaas met korst?

Als de oceanische korst nog niet ver genoeg is afgekoeld zal deze over de continentale korst schuiven.

Stukken zeer oude, stabiele aardkorst worden kratons genoemd, en bestaan vaak uit zowel schilden (gebieden waar de oude korst direct aan het oppervlak ligt) als platforms (gebieden waar de oude korst overdekt is met jongere gesteenten).

Continentale korst gedraagt zich anders dan oceanische korst.

De continentale collisie tussen deze continenten (de Alpiene orogenese vanaf 30 Ma ) zorgde ervoor dat de Cimmerische korst weer tegen de vroegere aangrenzende korst van Gondwana aan kwam te liggen.

Door de vulkanische activiteit was het stuk korst dat tegenwoordig de Caribische Plaat vormt dikker en lichter geworden dan de omringende oceanische korst.

Door het isostatisch evenwicht van de korst met de mantel zal de korst omhoog komen, waardoor gebergtevorming optreedt.

In een tijdperk waarin de Aarde zich aan het begin van een Wilson cyclus bevindt (een tijdperk waarin zich relatief veel oceanische korst vormt, bijvoorbeeld in het Jura en Krijt ) zal er relatief meer jonge oceanische korst zijn.

Jonge, relatief warme oceanische korst heeft een lagere dichtheid dan oude, relatief koele oceanische korst.

Oceanische korst wordt telkens opnieuw aangemaakt en op andere plaatsen vernietigd, zodat dit type korst zich voortdurend vernieuwt.

Op plekken waar de korst bestaat uit gesteenten die veel radioactieve elementen bevatten zal de warmteproductie door radioactief verval in dat deel van de korst hoger zijn en de gradiënt toenemen.

Waar de magma uit elkaar stroomt beweegt de korst uit elkaar en vindt korstextensie plaats, waar de magma naar elkaar stroomt ontstaan in de bovengelegen korst overschuivingen.

De kaasmassa is zacht na rijping, de korst is een natuurlijke korst die grijs (tot lichtblauw) van kleur wordt.