Mantsjoe

Er bestaan in totaal minder dan zeventig personen die het Mantsjoe als moedertaal spreken.

Bij de bovenloop van de Argun werd een pilaar opgericht waarin de tekst van het verdrag in het Russisch, Chinees, Mantsjoe, Mongools en Latijn werd gebeiteld.

Bij enkele historici heeft dat de vraag opgeroepen of de Mantsjoe-keizers hun rijk nu als een Chinees rijk zagen of als een Qing-rijk waarvan China wel de verreweg belangrijkste maar niet de enige component was.

Dat heeft bij hen aanzienlijk bijgedragen tot verdere anti-Mantsjoe-gevoelens.

De algemene architectuur van het paleis is een combinatie van Chinese, Mantsjoe en Mongoolse architectonische elementen; de drie belangrijkste etnische groepen die na de Nurhaci-periode in het Jin-imperium leven.

De enigen die het nog kunnen spreken zijn meest bejaarde Chinezen van Mantsjoe afkomst.

De nederlagen in de Opiumoorlogen en het drama van de Taiping-opstand bracht een kleine groep Mantsjoe en Han het besef dat het land zich moest moderniseren.

Er is onder westerse historici ook wel een debat geweest of de Mantsjoe-keizers hun rijk nu als een Chinees rijk zagen of als een Qing-rijk waarvan China wel de verreweg belangrijkste maar niet de enige component was.

Er werden dan ook met name voor de leidinggevenden in de banners, de militaire eenheden, lessen in het Mantsjoe georganiseerd met beloningen voor een geslaagd resultaat.

Er zijn slechts weinig mensen meer van wie het Mantsjoe de moedertaal is.

Er zijn uit de documenten uit die periode veel verhalen te lezen over het excessieve uitgavenpatroon en de extravagante levenswijze van Mantsjoe officieren uit het vendelsysteem.

Gedurende de daaropvolgende twee jaar, vernietigde de Mantsjoe- en Mongoolse legers van de Qing de resten van Dzjoengaarse kanaat, en probeerden de regio Xinjiang te verdelen in vier sub-kanaten onder vier leiders.

Haar familie was een bondgenoot van de Mantsjoe Aisin Gioro stam en kreeg door haar vele prestiges later de geëerde stamnaam Gingiya (金佳).

Het woord voor China in het Mantsjoe; "Dulimbai gurun".

Hong laat er voor zichzelf een groot nieuw paleis bouwen, midden in een Verboden Stad; net zoals de Mantsjoe-keizer in Peking leeft.

In 1648 werd het per decreet mogelijk dat Chinese mannen van buiten het vendelsysteem Mantsjoe-dochters uit het vendelsysteem konden huwen.

In de praktijk was er wel een zekere etnische homogeniteit, maar in iedere vendel waren er Chinese, Mongoolse en Mantsjoe bataljons.

In de recente geschiedschrijving wordt betoogd, dat Hong Taiji om strikt politieke redenen een identiteit trachtte te creëren die hij de naam Mantsjoe gaf.

In zowel Mantsjoe, Mongoolse als Chinese vendels waren compagnieën booi aanwezig.

Na 1911 veranderden de meeste mensen met de Mantsjoe-naam Wujiahala (烏佳哈拉) hun naam in Wu.