Mantsjoes

In heel China bestaan er maar een tiental vakmensen die de taal begrijpen en die oud materiaal van de Mantsjoes kunnen lezen.

Is het de angst van de communisten dat er wéér een revolutie uitbreekt, toevallig net als de vorige in Wuhan begonnen, die iets meer dan 100 jaar terug de Mantsjoes met hun Qing-dynastie en het keizerlijk systeem verdreef?

Daarna was Dorgon tot aan zijn dood in 1650 de min of meer onbetwiste leider van de Mantsjoes.

Dat betekende dat het rijk van de Mantsjoes vanaf dat moment aan het gebied van de Chalcha-Mongolen grensde.

De commandanten van de vendels die met name in en rond Peking waren gelegerd behoorden tot de hoogste elite binnen de Mantsjoes.

De kostbare oorlogen tegen de Mantsjoes aan de noordoostgrens van het rijk putten de schatkist steeds verder uit.

De Mantsjoes hadden echter een zeer grote bewondering voor Guan Yu.

De Mantsjoes hadden van huis uit een extravagante smaak, maar de Qing-keizers waren tegelijk conservatief in politieke en culturele zaken.

De Mantsjoes waren in feite niet sterk genoeg om een plan voor directe en rechtstreekse verovering van China uit te voeren.

De meest recente geschiedschrijving hanteert ook het beeld van de vroege Mantsjoes als in de eerste plaats een multi-etnische coalitie,waarvan de Jurchen oorspronkelijk wel de belangrijkste maar zeker niet de enige groep vormden.

De Qing-delegatie had een adequaat aantal tolken Russisch en daarnaast beheersten vele Mantsjoes zelf Chinees.

De Russen en Mantsjoes kwamen overeen om te onderhandelen in Russische fort Selenginsk.

Deze werd in 1630 bestraft vanwege zijn aarzeling om actief deel te nemen aan de strijd tegen de Mantsjoes.

Die werden vervangen door aanhangers van Dorgon, vooral als commandanten van de vendels, de militaire eenheden van de Mantsjoes.

Een aantal tussen de 18e eeuw en 1911 geschreven boeken werd niet vermeld in de Siku zongmu, omdat ze op bevel van de Mantsjoes bewust waren weggelaten of pas later zijn ontdekt.

Het aantal Kharachin onder de Mantsjoes nam in de jaren daarna toe.

In 1626 leed het leger van de Mantsjoes een zware nederlaag tegen dat van Ming.

Ligdan Khan kreeg hierbij de taak van bescherming van de noordelijke grens van het rijk van de Ming-dynastie tegen de Mantsjoes in ruil voor aanzienlijke subsidies.

Ook Han-soldaten waren net als Mongolen eerst georganiseerd in eigen compagnieën binnen de Mantsjoe-vendels of als een aparte strijdmacht onder eigen Chinese leiding onder supervisie van Mantsjoes.

Verschillende Ming-generaals liepen over naar de Mantsjoes en openden de Grote Muur bij Shanhaiguan.