Melancholisch

Ik ben melancholisch gestemd vandaag.

Ik ben melancholisch.

Waarom zo melancholisch?

Dwalend door een nobel woud van grijze pijnbomen stuitte ik op een tombe, verweerd door weer en wind de inscriptie vervaagd, en toch melancholisch...

Ik word daar zo melancholisch van.

De titel van de bundel Dat waren nog eens tijden is melancholisch absurd.

Een melancholisch typje dat nooit zonder zijn houten dwarsfluit de deur uitging.

Het is op een bepaalde manier heel melancholisch.

Ik dacht aan de biografie van Marguerite Duras die ik net had gelezen, waarin werd beschreven hoe de schrijfster in haar tuin nacht na nacht langzaam dronken werd van de rode wijn, melancholisch naar de rozen starend.

Jullie houden van onnozele humor, maar jullie muziek is altijd melancholisch.

Naast droefheid hebben iets elegants, rokerigs en melancholisch.

Ginzburg schrijft laconiek zonder afstandelijk of cynisch te worden, soms melancholisch maar nooit sentimenteel, in een stijl alsof ze op de hielen wordt gezeten.

Het begint bijna melancholisch symbolisch voor het land te worden.

Het was gewoon een vader die via zijn telefoonscherm een tikkeltje melancholisch de wereld in blikte, vanuit de gymzaal waar z’n zoon net de eindmusical had opgevoerd.

Op bezoek bij de kleurrijke ‘Weduwe van Indië’, want dat is en blijft Den Haag, zoals melancholisch bezongen wordt.

Wat een fijne tijd was dat man, het zal de aankomende kerst zijn, ik word er zowaar zwaar melancholisch van.

Die beurtgang van de generaties, het besef dat we maar schakels zijn in de voortgang van de tijd, stemt me zacht melancholisch.

Het heeft bijna iets melancholisch, het vieren van hun heritage terwijl de toekomst van de vier Italiaanse merken er helemaal niet zo rooskleurig uitziet als ze zo doorgaan.

Soms cool en groovy, soms melancholisch, maar altijd muzikaal verfrissend.

De zon maakt melancholisch.