Neusopening in een zin

De neusopening is groot en peervormig met het breedste deel onderaan.

Het naar voren gerichte oppervlak van de tak van het bovenkaaksbeen richting jukbeen ligt boven de premolaren en is meer verticaal gericht dan de neusopening en het vlak tussen neusbeen en de tandkassen.

Het zijuitsteeksel van de praemaxilla buigt plots naar onderen, een hoek van 165° vormend met de lengteas van de uitholling rond de neusopening.

Weer afgeleid zijn de geringe versteviging van de voorste bovenkaak gecombineerd met een smalle neusopening.

Groefkopadders hebben een bepaald orgaan tussen de ogen en de neusopening, dat als temperatuurzintuig werkt.

Het gehemelte en de inwendige neusopening zijn ver naar achteren geplaatst.

Ook de meeste zoogdieren (waaronder mensen) kunnen dat, omdat hun uitwendige neusopening uit twee neusgaten bestaat.

Schubben beschermen de neusopening tegen zandindringing.

De fenestra antorbitalis, de schedelopening vóór de oogkas, is veel kleiner dan deze orbita maar groter dan de neusopening.

De leguaan schiet deze zoutafscheidingen af door ze uit de neusopening te blazen.

De neusopening is klein, de oogkassen zijn groot en hoog geplaatst, het onderste slaapvenster bevindt zich ten dele onder de oogkas.

Het is duidelijk vlakker dan die van de neanderthalers, en naast de neusopening bevindt zich een inkeping die de neanderthalers niet hebben.

Omdat de neusopening zich boven de ogen bevond, wordt veronderstelt dat het dier overwegend waterplanten graasde.

Daarmee is deze vogel, samen met het nauw verwante vuurgoudhaantje de kleinste Europese vogelsoort. none De vogel heeft een tere snavel met een neusopening die bedekt is met veerborstels.

De neusopening, die groter is dan bij de moderne mens, is lichtjes naar voor geplaatst, wat suggereert dat bij Homo erectus voor het eerst de neus uit het gezicht steekt zoals bij latere mensensoorten ook het geval zal zijn.

De voorste onderrand van het neusbeen vormt de bovenkant van de neusopening en is opvallend recht, naar achteren toe iets naar beneden aflopend.

Door de samendrukking van het fossiel is de omtrek niet met grote zekerheid te bepalen maar de beschrijvers namen aan dat de neusopening ongeveer de vorm had van een liggende ovaal.

In de embryonale fase van een walvis bevindt de neusopening zich nog steeds vooraan de neus, zoals bij landzoogdieren, maar naarmate het embryo zich ontwikkelt, verschuift de opening meer naar de top van de kop.