Neusopeningen in een zin

Hoewel vroege walvissen zoals Pakicetus de neusopeningen aan het uiteinde van de snuit had zitten, begonnen de neusopeningen bij latere soorten naar bovenop de kop te verhuizen, wat bekendstaat als nasale drift.

Hoewel vroege walvissen zoals Pakicetus de neusopeningen aan het uiteinde van de snuit had zitten, begonnen de neusopeningen bij latere soorten naar boven op de kop te verhuizen, wat bekendstaat als nasale drift.

De benige neusopeningen zetten zich dan iets naar voren voort, met een uitholling in de voorste snuitbeenderen, de praemaxillae.

De kop heeft namelijk een kleine bek, en ook de ogen en neusopeningen zijn nauwelijks zichtbaar.

De neusopeningen zijn buisvormig, wat is kenmerkend voor de soort.

In vooraanzicht zijn de voorste neusopeningen breed en ovaal afgeplat, naar de buitenzijden schuin oplopend.

In zijaanzicht is de snuit plat en hol gebogen; in de holte lagen wellicht de lage vlezige neusopeningen.

Net als bij andere cyathaspidiformen, hadden individuen van Anglaspis dorsale en ventrale platen die het voorhoofd, kieuwzakken en neusopeningen bedekten die op het dak van de mondholte lagen.

Ik was al tijden blij dat we dankzij het camerastandpunt wat gebruikt werd met deze stoelen, wij verschoond bleven van de shots waar de neusopeningen van Jan Roos prominent in beeld waren.

De achterste grens is vrij, hol en scheidt de beide achterste neusopeningen.

De kop heeft namelijk een kleine bek, ogen en neusopeningen.

De neusopeningen op de korte snavels lopen naar boven toe en niet naar voren toe, zoals bij de meeste stormvogels.

De neusopeningen stonden aan de voorkant van de snuit.

De ovalen achterste neusopeningen, van de voorste gescheiden door een verticaal schot afhangende van de achterste bovenste tak van de praemaxilla, zijn kleiner en juist naar buiten toe schuin naar beneden gericht.

De neusbeenderen liggen echter tot ver achteraan en de vergroeide neusopeningen vormen zo een driehoekig gat dat bijna midden boven het hoge oog ligt.

De ovale achterste neusopeningen, van de voorste gescheiden door een verticaal schot afhangende van de achterste bovenste tak van de praemaxilla, zijn kleiner en juist naar buiten toe schuin naar beneden gericht.

Dit laatste kenmerk wordt weliswaar gedeeld met de vermoedelijk niet direct verwanten Gobisaurus en Shamosaurus maar daarvan verschilt Pinacosaurus weer door het bezit van extra neusopeningen en een puntige vooruitstekende caputegula op het prefrontale.

Schematische doorsnede van het menselijke spraakkanaal Het spraakkanaal (of: aanzetstuk) is het geheel aan holten dat zich tussen de stemplooien enerzijds en de mond- en neusopeningen anderzijds bevindt.