Neutronenster

Sterker nog: J0740+6620 kan wel eens de zwaarste neutronenster in het universum zijn; modellen wijzen uit dat een neutronenster niet veel zwaarder kan zijn.

Er bestaan geen andere objecten zoals de neutronenster in Supernova 1987A; een neutronenster die zó dichtbij staat en die zich nog maar zo recent heeft gevormd.

De bron, aangeduid als M82 X-2, is in feite een neutronenster op ongeveer twaalf miljoen lichtjaar afstand van de aarde.

Het zal namelijk nog een miljoen jaar duren voordat de massieve ster explodeert en transformeert in een tweede neutronenster.

Voor je beeldvorming, wanneer een marshmallow op het oppervlak van een neutronenster valt, zou dit een energie opleveren die gelijk staat aan duizend waterstofbommen!

De neutronenster draait snel rond en terwijl zijn krachtige magnetische veld door de omringende ruimte strijkt, versnelt hij geladen deeltjes, wat een sterke radio-emissie veroorzaakt.

De uitgestelde dood van de neutronenster zou dan gepaard moeten gaan met een eenmalige uitbarsting van radiostraling.

Een pulsarwind kan ontstaan als deeltjes in het elektrisch veld dat door de snelle rotatie van een neutronenster met een krachtig magnetisch veld wordt gegenereerd, versneld worden.

Hier zijn de protonen en elektronen door de enorme kracht van de implosie samengesmolten tot neutronen – een neutronenster.

Maar als het supernova-overblijfsel zwaarder is dan zo’n 2,1 keer de massa van de zon, is een neutronenster geen optie.

Nu moet zo’n kersverse, net wat te zware neutronenster dan wel een héél sterk magneetveld hebben: meer dan 100 biljard gauss.

Wetenschappers denken aan een dode witte dwergster, oftewel een langzaam draaiende neutronenster.

Bij de tweede botsing, die tien dagen later werd opgepikt, smolt een zwart gat van tien zonnemassa's samen met een neutronenster van twee keer de zwaarte van de zon.

Bij zo’n botsing slokt het zwarte gat de neutronenster op.

Want het betekent dat the Cow waarschijnlijk het product is van een stervende ster die, toen hij instortte, het leven schonk aan een compact object: waarschijnlijk een klein zwart gat of neutronenster.

Daarmee is het officieel te zwaar om een neutronenster te zijn, maar ook weer te licht voor een zwart gat.

De bevindingen wijzen dus op de mogelijkheid dat wanneer neutronensterren botsen, er een massieve, sterk gemagnetiseerde neutronenster geboren wordt; een magnetar genaamd.

Dit is een piepkleine ster met een ongelofelijke dichtheid (zo zou een theelepeltje neutronenster hier op aarde 4 miljard ton wegen!).

Maar tussen die twee zat tot nu toe een gat: de grootste neutronenster is 2,5 keer zo zwaar als onze zon, het lichtste zwarte gat heeft 5 keer de massa van de zon.

Wanneer een zware ster aan het einde van zijn leven komt en implodeert, blijft er een neutronenster over.