Ontleen

Mijn grootvader is al bijna 70 jaar dood: daar ontleen ik geen geloofwaardigheid aan.

Dat klinkt misschien wat zwaar, maar ik ontleen er ongelooflijk veel plezier aan.

Overigens de kwaliteit van een religie ontleen je aan de moraliteit die er aan verbonden is; dus liever de bijbel dan de koran zo blijkt wel uit de praktijk.

Respect moet je verdienen als voorzitter en ontleen je niet omdat je zegt: "maar ik ben de voorzitter" Ja.

Ik ontleen namelijk geen rechten als consument in deze dat ik wel bepaal hoe ik mij gedraag in een winkel.

Ik ook niet, trouwens, want ik ontleen wel degelijk iets aan mijn Nederlanderschap.

Mijn seksuele plezier ontleen ik niet aan het plaatsen van inhoudelijke bijdragen op een debatblog.

Status ontleen je aan je gedrag en niet aan je banksaldo.

Ik leen dat begrip even niet van een geloofsfanaticus, maar ontleen het aan het werk van de gelauwerde schrijver Michel Houellebecq.

Ik ontleen mijn status aan opvoeding, studie, hetgeen ik bereikt heb, zowel op het persoonlijke vlak alsook het feit dat ik drie kinderen heb grootgebracht en binnenkort zelf opa word.

Daaraan ontleen je je status.

Die laatste gedachte ontleen ik aan de politiek-filosoof en oud-VVD-ideoloog Frank Ankersmit.

Ontleen uw identiteit niet aan stoffige tweedehands marktplaatsartikelen, maar creëer er zelf één.

Verwachting ontleen ik aan de Grieken, die zo klip en klaar (oxi is oxi) door hun bestuurders naar de verdommenis waren gerommeld, dat de mensen bij de verkiezingen maar op EU-gezinde partijen bleven stemmen.

Die wijsheid ontleen ik aan de website ‘Stormfront’ die de ‘trieste ontwikkelingen’ binnen het nationaal-socialistische kamp van destijds nog altijd betreurt.

Ontleen jij altijd je mening aan wat de EU vindt?

Clandestien ontleen ik verhalen aan mijn eigen leven.

Ik ontleen deze kennis aan The Greatest Party on Earth, een documentaire waarin een reconstructie van het feest wordt omlijst door een korte voorgeschiedenis van de dynastie en een terugblik op de effecten.

Ik ontleen dit citaat aan het boek Horen, zien en zwijgen (1977), waarin Gerrit Komrij zijn televisiekritieken (deels in bewerkte vorm) heeft gebundeld.

Aan haar ontleen ik de kracht om door te zetten als ik mezelf dreig te verliezen in pijn en pillen.