Postmodernen in een zin

De postmodernen dachten af te rekenen met de 'grote verhalen', maar hun hyper-relativisme schiep tegen alle verwachtingen in alsnog een nieuw verhaal met een beangstigend rigide "waarheid" als basis.

De postmodernen hebben terecht die vraag gesteld, en het nieuwe rationalisme, onder aanvoering van figuren als James Lindsey, Brett Weinstein etc. meent al te gemakkelijk af te kunnen rekenen met die denkers.

Als wij, als aanjagers van de multicultuur daartoe in staat zijn, dan moet ook u daartoe in staat zijn en kunnen wij vreedzaam naast elkaar leven!" roepen de postmodernen, en zij hopen daarmee hun macht te kunnen bestendigen en uitbreiden.

Vrijelijk citeren van postmodernen kan je helpen om te beweren dat alle waarheden, inclusief die van de witte wetenschappen, 'slechts' constructen zijn, maar waar komen de eigen waarheden dan vandaan?

Het is zolangzamerhand wel duidelijk, al die goededoelenbusinesses zijn niet meer of minder dan een frontorganisatie van postmodernen en cultuurmarxisten.

De duo-lijsttrekker van GroenLinks heeft voor de gelegenheid het van paradoxen vervulde brabbeltaaltje van de Franse postmodernen in de mond genomen.

De postmodernen pleitten dan ook voor ideologische openheid in plaats van een dichtgetimmerde ideologie.

Immers, de postmodernen beweerden dat de waarheid niet kenbaar was, met als gevolgtrekking dat er uiteindelijk geen stabiel onderscheid kon bestaan tussen waarheid en leugen.

Deze hellenistische dichters waren de postmodernen van de Oudheid.

Aan de andere kant zijn wij als postmodernen, vanuit een soort gemakzucht, geneigd om identiteit te zien als een illusie: alles is vloeibaar en in beweging en wij mensen zijn onbeperkt kneedbaar.

De seriositeit van Dada is in het postmoderne eclecticisme vervangen door frivole ironie, maar ook de postmodernen betreuren het onvermogen van de kunsten.