Postmodernist in een zin

Simpel gezegd, de postmodernist durft zich de vraag te stellen "is waarheid absoluut?", tegenover een door het Christendom gedomineerd denken "er is één Waarheid en één God, en daaraan mag niet getwijfeld worden".

Elke zichzelf respecterende woke postmodernist doorziet dat gelijk.

In 2012 beweerde vriendje Marcel Gelauff nog, dat feiten niet bestaan - zoals het een goed postmodernist met een hang naar Habermas betaamt.

David Foster Wallace, de overleden grote Amerikaanse postmodernist, zei dat er dagelijks '500.000 discrete stukjes informatie op hem afvlogen', waarvan er misschien 25 belangrijk waren; het was zijn taak als schrijver om te filteren.

Die is van alles tegelijk – van oud-linkse betonsocialist tot liberale postmodernist – maar bovenal vatbaar voor hun favoriete ‘argument’: ze zijn in het allesbepalende gevecht tussen westerse conservatieve liberalen en fundamentalisten.

Hij is zoiets als een postmodernist avant la lettre.

De Nederlandse postmodernist Sjoerd Soeters loopt er nog steeds mee, zij het dat die bril bij hem niet stemmig zwart is, maar – postmodern accent – een kleurtje heeft.

David Foster Wallace is nooit een vrijblijvende postmodernist geweest – laat noch vroeg – in de zin van Anything Can Happen, de titel van een interviewbundel uit 1984 van Tom LeClair en Larry McCaffery.

Ik ontleen de redenering aan de Franse postmodernist Jean-Francois Lyotard, hoewel die zelf het verband met Fleur de Marie niet legt.

Maar ze deugen allebei niet, de een als arrogante postmodernist, de ander als hypocriete verdediger van schoonheid en christelijke waarden.

Waar de modernist bij de zoektocht naar waarheid uitkomt bij de ratio, daar komt de postmodernist uit bij de context.

Je zou hem een existentialist kunnen noemen zonder hoop; sommigen noemen hem een postmodernist maar ook een optimist.