Prousts in een zin

Bouma, die zich onder meer liet inspireren door Prousts ‘Op zoek naar de verloren tijd’ vertelt over het leven na de dood van een geliefde.

Als je beseft wat er aan geestelijk materiaal gebruikt werd in de bouw en inrichting van een kathedraal dan krijg je ineens zicht op het mooiste compliment dat een schrijver ooit kreeg: Prousts werk werd eens vergeleken met een kathedraal.

Niet zomaar een aristocrate, maar de echtgenote van een van Prousts beste vrienden en inspiratiebron voor zijn romanfiguur Oriane de Guermantes, een van de ruim tweehonderd personages in de duizenden pagina's van À la recherche du temps perdu.

Alain de Botton was bang voor de hoge golven van Prousts werk.

De anekdoten die over Prousts gedragingen de ronde doen, worden allengs fantastischer.

De verteller in Prousts 'Du côté de chez Swann' - onlangs opnieuw vertaald als 'Swanns kant op' - krijgt van zijn mama op een winterse dag bloesemthee met een madeleine geserveerd om hem op te warmen.

Maar die van de zintuiglijke verbeeldingskracht, die erop zou zweren Prousts cakeje ooit zelf bijna letterlijk te hebben geproefd.

Met die overpeinzing eindigt Villages, Updikes romanvariant op Kierkegaards Dagboek van een verleider, die nadrukkelijk begint met een knipoog naar Prousts romancyclus Op zoek naar de verloren tijd.

Waarom die uitputtende aandacht voor Prousts gekanker op Sainte-Beuve, terwijl de schrijver deze aanleiding al snel uit het oog verloor?

Zij nam in Prousts eigen woorden, de 'kleine Marcel' mee.

Bovendien gaat het er niet om met onze ogen naar Prousts wereld te kijken maar met zijn ogen naar de onze.

Klassiek en, in weerwil van Prousts vileine beschrijvingen, nog altijd normatief voor de nostalgicus die hij bleef.

Prousts kronkelzinnen verknip je niet ongestraft.

Bijna een kwart van Prousts enorme roman gaat over homoseksualiteit.

Het is Kadare’s aardige alledaagse versie van Prousts passage wanneer Marcel op de ongelijke stenen op de binnenplaats van de familie Guermantes struikelt en wordt overvallen door herinneringen.

Prousts zwakke gezondheid speelt tevens een rol in dit verhaal.

Trivia * Het werk van Le Sidaner wordt genoemd in Marcel Prousts À la recherche du temps perdu : in het vierde deel, Sodom et Gamorra, biedt een kunsthandelaar enorme bedragen om schilderijen van Le Sidaner te verwerven.