Rayleigh in een zin

Deze tint van zowel Neptunus als Uranus, is het resultaat van de absorptie van rood licht door de methaanrijke atmosfeer van deze twee planeten, gecombineerd met hetzelfde Rayleigh-verstrooiingseffect dat de onbewolkte lucht van de aarde blauw maakt.

De warmtestroom door de mantel komt dus niet alleen van onderen (zoals in klassieke Rayleigh-Bernardconvectie) maar wordt ook binnenin de mantel zelf aangevuld.

In 1963 werd de hoorn van Rayleigh buiten gebruik gesteld en vervangen door een mistsignaal van het type Supertyphon dat geluid produceerde via acht hoorns.

Hij schreef ooit, in een brief aan zijn collega-natuurkundige John Strutt (beter bekend als Lord Rayleigh), dat als je een emmer water leeggooit in de zee, je nooit meer hetzelfde water terug kunt krijgen in de emmer.

Dit heeft te maken met de zogenaamde Plateau-Rayleigh-instabiliteit, een fenomeen dat er voor zorgt dat een straal vloeistof op een gegeven moment opbreekt in druppels.

Bij Rayleigh verstrooiing wordt het licht niet geabsorbeerd als het op een molecuul valt, en dus niet in een aangeslagen toestand gebracht, maar via het molecuul in een andere richting doorgestuurd.

De stralingswet van Rayleigh-Jeans wordt dan: : of gegeven als functie van de golflengte : Deze wet komt enkel voor grote golflengten goed overeen met het experiment.

Het bestaan van deze golven werd theoretisch voorspeld door John Rayleigh in 1885.

In de iris van het oog komen verschillende melanocyten voor en treedt ook rayleigh scattering op, wat de blauwe kleur veroorzaakt.

Men moest het licht niet eenmaal maar soms wel driemaal door een monochromator sturen en er voor zorgen dat het instrument zo is uitgelijnd dat de elastisch verstrooide Rayleigh-straling de uiterst gevoelige detector niet bereikt.

Uit een luchtmonster verwijderde Rayleigh alle zuurstof en stikstof door het verbranden van magnesium (die met beide gassen reageert) waarbij er een kleine hoeveelheid onbekend gas overbleef.

De zwarte straling volgens het Planck-model wordt vergeleken met het klassieke voorgaande model van Rayleigh en Jeans.

Het fenomeen van blauwe, groene, maar ook bruine ogen is het resultaat van de Rayleigh-verstrooiing van het licht in het stroma, een fenomeen dat vergelijkbaar is met de wijze waarop de blauwheid van de hemel wordt bepaald.

In navolging van Henry Cavendish had Rayleigh ontdekt dat de dichtheid van stikstof volkomen verschilde wanneer het afkomstig was van lucht of van een stikstofverbinding.

Men moest het licht niet eenmaal maar soms wel driemaal door een monochromator sturen en ervoor zorgen dat het instrument zo is uitgelijnd dat de elastisch verstrooide Rayleigh-straling de uiterst gevoelige detector niet bereikt.

Niet geheel zeker hoe deze puzzel op te lossen schreef Rayleigh in 1892 een notitie aan Nature waarin hij vroeg om ideeën.