Ruiste

Het gebladerte ruiste in de wind.

De wind ruiste door 't gebladerte.

Het bloed ruiste in Jakobs oren.

Kweenie, het ruiste wat op de achtergrond.

Op de horizon van het gehoor ruiste de zachte ademhaling van de zee.

Weer ruiste het als de broekhelden kwamen.

Haar komst in de schouwburg, aan het begin van de derde akte van een opera bij voorbeeld, gaf een afleiding, een plotselinge, lichte beweging in de stilte van het publiek; er ruiste een gekreuk van zijde en satijn; men zag op en fluisterde wie zij was.

Onweer naderde en week, diepe afgronden gruwden onder onze voeten, water ruiste bestendig door de buis en op onze hoofden.

Haar jurk ruiste door het hoge gras.

Voorbeeld Kan het zijn dat de lier, die sinds lang niet meer ruiste, die sinds lang tot geen harten in dichtmuziek sprak, weer opeens van verrukking en hemellust bruiste, en in stromende galmen het stilzwijgen brak?