Schedeldelen in een zin

Bij de Tyrannosauridae heeft de lichte bouw echter ten dele plaatsgemaakt voor speciale zware versterkingen: verschillende schedelelementen zijn verdikt en vergroeid zodat de onderlinge beweeglijkheid van de schedeldelen, de kinese, is verminderd.

De beschrijvers viel het op dat de schedels van de jonge dieren een veel grotere kinesis toonden, onderlinge beweeglijkheid van de schedeldelen.

De geringe hoogte hangt ook met de lichte bouw samen: het zijn vooral de onderste schedeldelen tussen de schedelopeningen en de lijn van de bovenkaak die erg dun zijn.

De openingen zijn erg groot zodat de verbindende schedeldelen relatief smal zijn en dienen als aanhechtingspunten voor de kaakspieren.

De twee gevonden schedeldelen van neanderthalers staan bekend als Engis 1 en Engis 2. De grotten behoren echter tot de gemeente Flémalle.

Het holotype mist alle schedeldelen.

Schedelafwijkingen ontstaan door ongelijke groei van de schedeldelen; één en ander kan ontstaan door het vroegtijdig sluiten van een van de schedelnaden of door continue druk bij rugligging (positionele schedelvervorming).

Van boven bekeken is de omtrek ervan volgens de eerste reconstructies van de schedel, gebaseerd op niet in verband liggende of onvolledig geprepareerde schedeldelen, rechthoekig, zodat een brede bek gevormd wordt.

Deze bestond uit voornamelijk uit stekels, vinnen en ribben maar ook twee wervellichamen en wellicht schedeldelen.

Het exemplaar is een juveniel dier, nog onvolwassen; maar sommige schedeldelen waren al vergroeid, een teken dat het niet om een zeer jong individu gaat.

Schedelafwijkingen ontstaan door ongelijke groei van de schedeldelen; een en ander kan ontstaan door het vroegtijdig sluiten van een van de schedelnaden of door continue druk bij rugligging.

Sommige van de onderzochte dieren legden in de strijd het loodje, zo wordt geconcludeerd uit de vondst van verbrijzelde schedeldelen.

Bij de schedeldelen van het tweede individu zijn bijna alle osteodermen afgevallen terwijl ze ook los van elkaar geraakt zijn en dit biedt een zeldzaam inzicht in de grenzen van de schedelelementen.

De schedeldelen zijn in vegelijking met andere slangen juist zeer goed ontwikkeld en zijn extreem flexibel.

Had het dier ongeveer 60% van zijn volwassen lengte bereikt dan begonnen de hoorns plots veel harder te groeien, tot vijf maal het tempo van de andere schedeldelen en bogen nu sterk naar voren.

Ook andere theropoden hebben vaak grote schedelopeningen; bij Velociraptor leiden die tot een uitzonderlijke grote beweeglijkheid van de schedeldelen onderling.