Schedelkraag in een zin

Achteraan verbreden ze zich tot het begin van een schedelkraag maar pariëtaalvensters ontbreken, net als bij Prenoceratops.

De achterrand van het schedeldak vormt een korte schedelkraag die omlaagkrommend het supraoccipitale haast aan het zicht onttrekt.

De tweede groeikern heeft de vorm van een klein uitsteeksel op de binnenkant van de middelste inkeping van de schedelkraag; het is naar binnen gekromd of soms lipvormig naar achteren en beneden gebogen.

Die indruk wordt echter verminderd door het feit dat de wandbeenderen niet speciaal uitsteken een meer naar voren liggende rechte achterrand vormend die naar beneden afloopt zodat een schedelkraag ontbreekt.

Die schedelkraag toont bij de ceratopiden de meeste variatie.

Dit kan, mits we aannemen dat Torosaurus en Triceratops aparte geslachten waren, zowel het extreem grote nekschild van de eerste als de afwijkend korte schedelkraag van de laatste verklaren: beide vormen groeiden uiteen om een duidelijk verschil te maken.

In het midden van de achterkant van de schedelkraag bevindt zich een kleine inkeping.

Ze hebben een weinig ontwikkelde schedelkraag en geen uithollingen op het schedeldak.

De eerste fase onderscheidde zich door het niet vergroeid zijn van de beennaden, een gegroefd beenoppervlak, een schedelkraag die nog niet gedifferentieerd is, een naar achteren gebogen neushoorn en korte en scherpe wenkbrauwhoorns.

De enorme lengte van de schedelkraag van Torosaurus gaat samen met een aanzienlijke breedte: YPM 1831 is bijna 1,7 meter breed over de achterrand gemeten.

Neushoorn, wenkbrauwhoorn noch nekschild werden door hem als zodanig onderkend: hij dacht dat de schedelkraag een episternum was, een verbeende laag kraakbeen van het borstbeen en zag de drie vergroeide halswervels voor voorste ruggenwervels aan.

Deze schedelkraag heeft een rechthoekig profiel.

Eenzelfde redenering werd toegepast op de schedelkraag: die zou met een dikte van een paar millimeter te teer geweest zijn om veel bescherming te bieden maar kon wel de kop een imposant uiterlijk geven.

Fylogenie Een skeletmodel Een model in het Wyoming Dinosaur Center Zuniceratops is een voorbeeld van de evolutionaire overgang tussen vroegere ceratopiërs en de latere, groter ceratopiden die heel grote hoorns hadden en een grotere schedelkraag.

Het achterhoofd van Triceratops, op de rechterzijde gelegen; van de schedelkraag ontbreken de wandbeenderen Van het brede achterhoofd vormt het supraoccipitale het bovenste centrale element.

Het bestaat uit stukken wandbeenderen die de achterrand van de schedelkraag vormen.

Uit de fragmenten ervan is verder af te leiden dat de schedelkraag tamelijk lang is, ongeveer 1,2 meter, en voorzien van langwerpige parietaalvensters.