Sed

Onder zijn leiding veranderde de SED haar naam in SED-PDS ( Partei des Demokratischen Sozialismus ) en kwam er een partijcommissie die de corruptiepraktijken van prominente SED-leden onderzocht.

De rechter spreekt dan de Latijnse spreuk uit Sed lex, dura lex (altijd in deze grammaticaal foutieve vorm, want de eigenlijke uitspraak luidt Lex dura, sed lex (De wet is hard, maar zo is de wet)), waarna iemand er Ivonne Lex aan toevoegt.

Aansluitend bezocht hij de partijschool van de SED en was werkzaam in het bestuur van de stadskring (Kreis) van de SED in Chemnitz.

In de SBZ kreeg de SED minder dan 50% van de stemmen; in Berlijn, waar de SPD wèl mocht deelnemen aan de verkiezingen, kreeg de SED minder dan 20% van de stemmen.

Einde van de SED Eind jaren tachtig ontstond er veel onvrede over het beleid van de SED in de DDR.

Omdat de meest FDGB-leden in de Volkskammer tevens lid van de SED waren, was de SED verzekerd van extra steun voor haar beleid in het parlement.

"Non", "sed", "magnus" en "numerus" zijn Latijnse woorden.

Bovendien zou het SED-regime, door gevangenen te deporteren, zijn pogingen om mensen in het land te houden, ondermijnen.

De nieuwe leiders – Stalin overleed in maart 1953 – in het Kremlin bekritiseerden de hardvochtige van de SED.

De SED wilde gelijkschakeling voor alle burgers, niet alleen op economisch en politiek gebied, maar ook in het privéleven.

Een deel werd gebruikt als reserves om de solvabiliteit van de DDR te waarborgen, maar diende ook ter financiering van Stasi-spionnen en vooral voor westerse luxegoederen voor de SED-kaderleden.

Hermann Matern, een balling in Moskou die een dag na Ulbricht met de Gruppe Ackermann teruggekeerd was in Berlijn en in 1952 inmiddels zitting had in het van de SED, hield zich niet in toen hij de situatie schetste.

Lekkere invloed voor de jeugd, zo'n SED tante.

Met de ineenstorting van het SED-regime in 1989 kwam er ook een einde aan een andere lucratieve financiële bron, te weten de systematische handel in eigen burgers.

Met een geweldige krachtsinspanning van de bevolking ging men de socialistische toekomst tegemoet, maar wel volgens de regels van de Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED), de allesbeheersende socialistische partij in de DDR.

Modrow, die iets kritischer op het DDR-bestuur was dan zijn partijgenoten van de SED, werd een paar dagen na de val van de muur in november 1989 premier van de DDR.

Samen met de communistische partij van de Sovjet-Unie richtte de Oost-Duitse SED op 25 september 1968 de Deutsche Kommunistische Partei (DKP) in West-Duitsland op.

Ze koppelt de SED-dictatuur los van het dagelijks leven en dat kun je in een boek over de DDR niet doen, aldus Kowalczuk.

De SED wist dat een deel van de jeugd westers ingesteld was en dat de muur nodig was om de macht te behouden.

Onder druk van het Kremlin moest de SED dit begin juni 1953 terugdraaien.