Slagkruisers

De Lexington-klasse slagkruisers zouden, als ze voltooid zouden zijn zoals gepland, onvoorstelbaar snel en zwaar bewapend zijn, maar zouden een bepantsering hebben welke niet veel beter was dan die van de allereerste slagkruisers.

Dit was alleen mogelijk met de Franse slagkruisers Dunkerque, Strassbourg en de Britse slagkruisers Hood, Renown en Repulse omdat slagschepen hiervoor te langzaam waren.

De Lexington-klasse slagkruisers zouden, als ze voltooid zouden zijn zoals gepland, onvoorstelbaar snel en zwaar bewapend zijn, maar zou bepantsering hebben welke niet veel beter was dan die van de allereerste slagkruisers.

De Britse schepen, scherp afgetekend tegen de westelijke hemel, vormden een duidelijk doelwit, terwijl hun zicht op de Duitse slagkruisers, die zich in laaghangende mist bevonden, beduidend minder was.

De strijd om de slagkruisers, 1938–1940.

Dit gegeven - en het feit dat de in aanbouw zijnde Duitse slagkruisers waarschijnlijk niet afgebouwd zouden worden - gaf de doorslag in het besluit de bouw van de zusterschepen stop te zetten.

Dit zogeheten type slagkruisers waren gebouwd met het doel een hoge snelheid te behalen en toch grote kanonnen te kunnen dragen.

Duitsland en Nederland kwamen uiteindelijk tot een overeenstemming waarin Duitsland zijn ontwerpen voor slagkruisers aan Nederland ter beschikking zou stellen en Nederland als tegenprestatie alle onderdelen bij Duitse bedrijven zou bestellen.

Krupp Germaniawerf met een voorstel wat leek op de indrukwekkende Duitse Moltke-klasse slagkruisers gebouwd voor de Eerste Wereldoorlog.

Bij de Zeeslag bij Jutland waren bijna tweehonderdvijftig schepen betrokken, waaronder slagschepen, slagkruisers en torpedobootjagers.

Later werd hij opgevolgd door de bevelhebber van de slagkruisers van de Grand Fleet Admiral Sir David Beatty.

Tijdens deze zeeslag gingen de Britse slagkruisers (licht gepantserde snelle slagschepen) HMS Indefatigable, HMS Queen Mary en HMS Invincible onder Duits vuur achter elkaar in reusachtige explosies ten onder.

De andere drie slagkruisers werden gebouwd door Japanse werven.

De Gneisenau was een slagschip De Royal Navy classificeerde de Gneisenau en de Scharnhorst als slagkruisers, op grond van hun hoge snelheid en relatief lichte bewapening.

De slag bij Helgoland was een Duitse nederlaag geweest, daar de Duitse slagkruisers wegens laag water niet konden uitvaren.

Dit omvatte de bouw van 3 slagkruisers (of cruiser-killers; Design 1047), voor verdediging van Nederlands Oost-Indië.

Dit plan behelsde de aanschaf van 3 slagkruisers voor de kolonies in Azië.

Het verdrag stond de conversie van twee van de slagkruisers tot vliegdekschip toe.

Het was nog donker, toen Beatty's slagkruisers rond 7 uur ’s morgens de Doggersbank bereikten.

Ten tweede concludeerden de Britten dat het met alleen slagkruisers mogelijk moest zijn de forten in de Dardanellen te vernietigen.