Sofist

Na deze voorlopige definities van de sofist als zodanig beginnen de gesprekspartners een onderzoek naar de soort kennis die de sofist bezit.

Tom is een sofist.

De dialoog eindigt met een hernieuwde poging om de sofist te definiëren.

De sofist is een soort 'tovenaar' en 'nabootser'.

In deze dialoog ontmoet Socrates de eminente sofist Protagoras, die hem uitlegt dat zijn beroep "het aanleren van de deugd" is.

Socrates wil Gorgias ondervragen over de aard en de bedoeling van de retoriek en de twee mannen begeven zich naar het huis van Callicles waar de grote sofist verblijft.

Maarten Keulemans legt het even uit als een echte linkse sofist.

De hevig door Plato bekritiseerde sofist Gorgias had weinig op met die waarheid en was daarmee eigenlijk al heel modern.

Hij heeft zeker geen sofist geraadpleegd.

De sofist Protagoras werd uit Athene verbannen, daar hij in zijn werk Peri theôn (Over de goden) zei: Van de goden weet ik niets: niet dat ze bestaan, evenmin dat ze niet bestaan.

Deelnemers aan het gesprek Aan het woord is Socrates die een gesprek weergeeft waaraan deelnamen: de oude Kephalos (alleen in het eerste boek), zijn zoon Polemarchos, de sofist Thrasymachos, Plato's broers Glaukon en Adeimantos.

Het is immers intuïtief zeer goed mogelijk dat er onware uitspraken zijn en bovendien willen ze het doen van onware uitspraken als gewoonte aan de sofist toeschrijven.

In de dialoog proberen de gast en Theaetetus een definitie van de sofist te formuleren.

Men probeert zo veel mogelijk kennis te vergaren (vergelijk met de sofist ) om op elke vraag een antwoord te hebben.