Spinnerijen

Internationale bedrijven, onder andere ook het Nederlandse Zeeman en WE Fashion, zijn betrokken (geweest) bij gedwongen arbeid in Indiase spinnerijen.

In 1919 volgde de lompenfabriek Vangeluwe-Isenbaert, waar afval van weverijen en spinnerijen werd verwerkt.

In de 18e eeuw was ook de vlasverwerking van belang met thuisweverijen en -spinnerijen.

Ook bestond er een weversvereniging', die tegenwicht trachtte te bieden tegen de samenwerking van hun toeleveranciers, de spinnerijen.

Vanaf de 17de eeuw ontwikkelde de lakennijverheid zich en in de volgende eeuwen vestigden zich spinnerijen en weverijen in Houplines.

In de katoenteelt of in spinnerijen en weverijen is veel minder controle dan in de fabrieken waar een merk op de kleding komt.

Dankzij Peel en Owen kwam de fabriekswet van 1819 tot stand, waardoor het verboden werd om kinderen jonger dan 9 jaar in katoenweverijen en -spinnerijen te laten werken.

Deze wet gold alleen voor katoenweverijen en -spinnerijen.

Het was een van de eerste mechanische spinnerijen.

In 1788 waren er meer dan 200 spinnerijen die op deze manier werkten.

Ook hier vestigden zich in de tweede helft van de eeuw spinnerijen en weverijen langs de Leie, waaronder die van de familie Salmon.

Spinnerijen en weverijen gaan over van handkracht op stoomkracht en de huisarbeid wordt teruggedrongen tot afgelegen plaatsen.

Vanwege de hoge milieu-eisen en uit kostenoverwegingen zijn de meeste spinnerijen uit Europa verplaatst naar de opkomende landen.

Eind 1975 wenste men in plaats van één, meerdere werkmaatschappijen, namelijk Spincon voor de spinnerijen en de Verenigde Wolwasserijen voor de betreffende branche.

Owen was teleurgesteld omdat deze wet beperkt bleef tot katoenweverijen en -spinnerijen.