Staartwervel

De achterste bewaarde staartwervel, vermoedelijk de achttiende, heeft 213% van de lengte van de voorste staartwervel.

De vijfde staartwervel heeft enkel op de achterste rand een dubbele aanhechtingsplaats voor een chevron terwijl vanaf staartwervel zes alle wervels zowel op de voorste als op de achterste rand een aanhechtingsplaats voor een chevron hebben.

De wervelkolom houdt echter op bij de vijfde en zesde staartwervel waarvan alleen de wervelbogen bewaard zijn; van de naar schatting twaalfde staartwervel is nog het wervellichaam over.

En ook de ruimte tussen de afdrukken kwam overeen met de ruimte die er tussen de tanden van een jonge T. rex zat. Daarnaast werd in hetzelfde gebied een staartwervel van een plantenetende dino ontdekt met vergelijkbare tandafdrukken.

Alleen de eerste staartwervel heeft een, kleine, pleurocoel.

Al snel bleek dat het achtergebleven botfragment slechts een chevron betrof, een aan de onderkant van de staartwervel thuishorende hemaalboog, welke niet aan verdere wervels verbonden was.

Bewaard zijn gebleven: een stuk achterste ruggenwervel, een stuk voorste staartwervel, en van de rechterachterpoot de onderkant van het dijbeen, het scheenbeen, het sprongbeen, vier middenvoetsbeenderen en twee teenkootjes.

Bewaard zijn gebleven: een voorste ruggenwervel, een voorste staartwervel, een rechteropperarmbeen en de bovenkant van een linkerschaambeen.

Bij de eerste staartwervel is het doornuitsteeksel minstens anderhalf maal zo lang als het wervellichaam.

Bij de middelste staartwervel is de voorrand van het doornuitsteeksel ingekeept tot een diepste die gelijk is aan de helft van de lengte van het wervellichaam.

Bij de middelste staartwervel loopt het doornuitsteeksel in zijaanzicht taps naar boven uit.

Bij specimen NHM R 196a is vermoedelijk de achtendertigste staartwervel aanwezig en die is niet bijzonder verkort, Galton schatte in 1974 dat er nog tien wervels achter lagen wat het totaal op achtenveertig zou brengen.

De bewaarde lengte van snuitpunt tot aan de twaalfde staartwervel bedraagt 435 centimeter.

De chevrons onder de staartwervels zijn dun en hellen sterk naar achter; ze lopen tot minstens de achtentwintigste staartwervel door.

De eerste staartwervel heeft een afgeronde kiel, een hartvormige centrumdoorsnede en is platycoel van voren plat en van achteren hol.

De eerste staartwervel is ongeveer vijfentwintig centimeter lang en veertig breed.

De grootste gevonden voorste staartwervel heeft een bewaarde hoogte van vierenvijftig centimeter.

De overgang naar de middenstaart, waar de zijuitsteeksels ontbreken, ligt bij de tiende op de elfde staartwervel.

De overgang van de voorste naar de middelste staart ligt tussen de zevende en achtste staartwervel.

De staartwervel blijven tot bijna het eind van de reeks een ronde tot hartvormige dwarsdoorsnede behouden.