Staartwervels

Basaal is echter dat de staartwervels hoogstens een beetje procoel zijn en dat de doornuitsteeksels van de staartwervels van voor naar achter verbreed zijn.

Ze bestaan uit twee voorste ruggenwervels, twee achterste ruggenwervels, twee sacrale wervels, vijf middelste staartwervels, zeven fragmenten van staartwervels en het bovenstuk van een linkerscheenbeen.

Postcrania De wervelkolom bestaat uit tien halswervels, twaalf ruggenwervels, tien sacrale wervels en een veertigtal staartwervels; minstens vijfendertig staartwervels zijn gevonden van het AMNH-skelet.

Tussen de bewaarde zeven voorste staartwervels en een reeks van achttien achterste staartwervels bevindt zich een hiaat waarin de twee losse wervels passen maar dat nog ongeveer een half dozijn wervels groter is.

Bij de staartwervels vergroeien de bases van de voorste gewrichtsuitsteeksels tot een komvormige structuur die bij de voorste staartwervels bovenop overvloeit in een diepe trog op de voorkant van het doornuitsteeksel.

De lengte van de achterste staartwervels bedraagt tweemaal die van de voorste staartwervels.

De voorste staartwervels zijn opisthocoel: van voren bol en van achter hol; de achterste staartwervels zijn daarentegen juist procoel: van voren hol en van achteren bol.

De wervels zijn platycoel, aan beide zijden zeer licht uitgehold; bij de voorste staartwervels worden de achterzijden geheel plat, bij de achterste staartwervels beide zijden.

In de loop van de evolutie vergroeiden bij vele vogelgroepen de staartwervels; de klade gebruikt als kwalificatie de apomorfie (nieuwe eigenschap) dat het aantal nog beweegbare staartwervels tot minsten tien is gereduceerd.

Aangenomen dat er ongeveer negenenveertig staartwervels waren zoals bij Stegosaurus dan ontbraken er bij het fossiel tweeëntwintig of drieëntwintig.

Achter het synsacrum liggen nog enkele staartwervels.

Andere mogelijke synapomorfieën zijn: langere achterpoten en gepneumatiseerde, met luchtholten die in verbinding staan met de luchtzakken gevulde, staartwervels.

Astrophocaudia kenmerkt zich door het bezit van secundaire gewrichten, die een verstijvend hyposfeen-hypantrum-complex vormen, in de staartwervels.

Bewaard zijn gebleven: een stuk onderkaak, een reeks van drie achterste staartwervels, een stuk van het linkerdarmbeen, en delen van de achterpoten waaronder een grotendeels in verband liggende linkervoet.

Bewaard zijn gebleven: het linkerschaambeen, de rechtse processus praepubicus, een sacrale rib, een sacrocaudale wervel, de vijf voorste staartwervels en verdere fragmenten van het bekken.

Bewaard zijn gebleven: wervelfragmenten van de rug of nek, een heiligbeen, twee staartwervels, een rechterschouderblad, delen van beide darmbeenderen en zitbeenderen, de bovenkant van een dijbeen en de bovenkant van een kuitbeen.

Bij de achterste staartwervels zijn de voorste gewrichtsuitsteeksels niet langwerpig.

Bij de middelste staartwervels bevindt zich een grote trog op de zijkant die van boven afgedekt wordt door het zijuitsteeksel.

Bij de middelste staartwervels hebben de gewrichtsuitsteeksels hoge contactfacetten.

Bij de middelste staartwervels hebben de voorste gewrichtsuitsteeksels zelf een voorste uitsteeksel dat geen deel uitmaakt van het gewrichtsfacet.