Supermassieve in een zin

Een paar honderd miljoen jaar na de oerknal werden de eerste sterren, melkwegstelsels en supermassieve zwarte gaten geboren.

Maar meestal bevindt dat gas zich op grote afstand van het hart van het sterrenstelsel – waarin dat supermassieve zwarte gat resideert.

Zo kan de ongewone radiocirkel het restant van zijn een zware explosie – bijvoorbeeld ten gevolge van de fusie van twee supermassieve zware gaten – in het centrum van het sterrenstelsel.

Zo sluiten de onderzoekers bijvoorbeeld uit dat snelle radioflitsen worden veroorzaakt door supermassieve zwarte gaten, hypernova of de kosmische snaren.

Gammaflitsen zijn eigenlijk niets anders dan enorme explosies die ontstaan wanneer twee neutronensterren botsen of een supermassieve ster ineenstort, oftewel wanneer een zwart gat geboren wordt.

Ze ontstaan wanneer twee neutronensterren botsen of een supermassieve ster ineenstort.

Dat is nu veranderd, omdat onderzoekers voor het eerst bewijs hebben gevonden van de wisselwerking tussen een supermassieve zwarte gat en stervorming.

Uit nieuw onderzoek blijkt dat deze supermassieve zwarte gaten de mate van stervorming in een sterrenstelsel beïnvloeden.

Zo gooit het supermassieve zwarte gat in het centrum van de Melkweg iedere 100.000 jaar een ster op hoge snelheid het sterrenstelsel uit.

Zo is de distributie van het gas rond het supermassieve zwarte gat in M77 een stuk gecompliceerder dan eerdere modellen suggereerden.

Zo worden supermassieve zwarte gaten bijvoorbeeld omringd door sterrengroepen, die op hun beurt weer omringd worden door enorme hoeveelheden gesteente, ijs en ander puin.

Alleen het supermassieve zwarte gat in het hart van de Melkweg – Sgr A* genaamd – is zwaarder.

Daarmee zijn het supermassieve zwarte gaten.

Het filament is ongeveer 2,3 lichtjaren lang en buigt zich rondom de punt van Sagittarius A*, het supermassieve zwarte gat in het centrum van onze Melkweg.

Anderzijds kennen we de supermassieve zwarte gaten met massa’s van miljoenen tot miljarden zonmassa’s.

De totaalcompositie toont de spectaculaire straal van deeltjes die ontsnapt uit het supermassieve zwarte gat, een fenomeen dat vergelijkbaar is met wat is waargenomen in andere actieve sterrenstelsels zoals Messier 87 (M87).

Die sterrenstelsels blijken veel helderder te zijn dan de onderzoekers verwacht hadden en herbergen een verrassend groot aantal jonge sterren en supermassieve zwarte gaten.

Nieuw onderzoek stelt dat deze foto van het supermassieve zwarte gat mogelijk geen goede afspiegeling van zijn werkelijke uiterlijk is.

Wat ze ook zijn, de kleine rode stippen leren ons waarschijnlijk iets over de geboorte van zowel supermassieve zwarte gaten als sterren in sterrenstelsels.

Supermassieve zwarte gaten zijn duizenden tot wel enkele miljoenen zonsmassa's, en sterrenstelsels bevatten miljarden keren de massa van de Zon.