Taaluitingen

De commerciëlen bleken in 2008 gemiddeld tweemaal zo grof als de publieken (resp. gemiddeld 1,8 tegenover 0,9 grove taaluitingen per uur).

Een objectief beschrijfbare realiteit bestaat volgens hem net zomin als taaluitingen met een vaste en objectieve betekenis.

In 1906 publiceerde hij een monografie met de titel Über Sprachstörungen im Traume (over gestoorde taaluitingen in de droom).

Kraepelin vergeleek de droomtaal met verschillende vormen van gestoorde taaluitingen (bij alcoholici, bij kinderen, bij verminderde concentratie).

Meestal gaat het om de dominerende functie, aangezien taaluitingen vaak meerdere functies vervullen.

Volgens de Duitse filosoof Hans-Georg Gadamer (1900-2002) zijn alle taaluitingen op een of andere manier modificaties van de wisselwerking tussen vraag en antwoord.

Veel taaluitingen zitten in een grijs gebied.

Wel hebben taaluitingen (of ‘taaldaden’) meer aspecten of inhouden dan slechts meningen (meningen zijn ‘proposities’ die worden gekenmerkt doordat ze waar of onwaar kunnen zijn).

BNN spant de kroon van alle omroepen en stijgt ver boven het gemiddelde uit met per uur gemiddeld 7,7 vloeken of andere grove taaluitingen.

Taaluitingen voor Wittgenstein zijn woorden die functioneren in zogenoemde taalspelen.

Empirisch onderzoek lijkt er echter op te wijzen dat betekenisvolle taaluitingen en intermenselijk contact slechts een geringe overlap vertonen.

Het Wernicke gebied is deel van de grotere taal-interpretatiecortex en draagt ook bij aan het formuleren van taaluitingen.

Ook de gebaren van gebarentaalsprekers worden als taaluitingen opgevat.

Het dichten sloeg zo aan dat niet alleen het grote boek gevuld kon worden, maar ook de gangen en klassen konden worden gevuld met taaluitingen in allerlei vormen.

De Weense traditie van kentheoretische en taalfilosofische scepsis bracht hen ertoe, taaluitingen met grote vrijheid te behandelen.

Dit maakt haar ook zeer geschikt om taaluitingen, natuurlijk of anderszins te interpreteren en voort te brengen.

Grammaticaliteit (het tegenovergestelde is ongrammaticaliteit of agrammaticaliteit) is een begrip dat op taaluitingen wordt toegepast om aan te geven in hoeverre ze in grammaticaal opzicht aanvaardbaar zijn.

Naast fatische taalstoornissen onderscheidt men de gestoorde taaluitingen, die niet door een hersenbeschadiging veroorzaakt worden.

Voor haar promotieonderzoek, On the development of prosodic structure (1994), verzamelde ze samen met Claartje Levelt in één jaar zo'n twintigduizend taaluitingen van twaalf kinderen in de leeftijd van 1 tot 3 jaar.

Implicatuur is een onderdeel van de pragmatiek en van de zinssemantiek dat zich specifiek bezighoudt met de meest voor de hand liggende betekenis van taaluitingen, los van datgene wat letterlijk wordt verwoord.