Terts

De 3e toon van de toonladder is de terts of mediant, de kleine terts hoort bij een mineur-akkoord, de grote terts (3)bij een majeur-akkoord.

In zijn methode voor solmisatie deelde hij de acht kerktoonladders zo in dat de ladders die een grote terts op de grondtoon hebben, met 'do' beginnen en de ladders die een kleine terts op de grondtoon hebben, met 'la' beginnen.

Daarin plande hij voor elke 'opklimmende' toonsoort zeven stukken, voornamelijk in grote terts en in kleine terts geschreven.

De tweeklank c-e is een terts, of de tonen c en e vormen een terts.

Het gebruik van de Picardische terts is ontstaan uit de behoefte tijdens de barok van zo groot mogelijke consonantie aan het slot (de grote terts werd als consonanter ervaren dan de kleine).

Als de terts in een decime overmatig is, heet ook de decime overmatig.

Bij verdubbelingen wordt doorgaans de terts minder snel verdubbeld ten opzichte van grondtoon of kwint.

De omkering van bijvoorbeeld een kleine terts is een grote sext.

De toonladder die min of meer als standaard gezien wordt, is de grote-tertstoonladder, waarbij het interval tussen grondtoon en derde toon van de ladder een grote terts is.

Deze is zeer uitzonderlijk, omdat een overmatige terts enharmonisch gelijk is aan een reine kwart.

Dit bouwt zich op tot een jubelend motief in B-grote terts.

Een relatief hoge mixtuur dat octaven en kwinten bevat, maar mogelijk ook de grote terts bevat.

Hij schreef veelvuldig onder het pseudoniem Abram Terts.

In het psalter worden de kleine miniaturen gebruikt voor het merken van de beginpsalmen voor de vespers van de weekdagen en voor de beginpsalmen van de kleine getijden (priem, terts, sext en none).

Juist door zijn tweede vioolconcert in e-kleine terts is Mendelssohn tot op heden beroemd gebleven.

Kromhoorn, cornet, terts, fluit, trompet en menselijke stem worden het meest voor de solo stem gebruikt.

Ook de naam 'majeur' (via het Frans afgeleid van het Latijnse woord voor 'groter') verwijst naar de grote terts ten opzichte van de grondtoon.

Tot 1985 hadden alle gegoten klokken zo'n kleine terts.

Tussen 1959 en 1965 publiceerde Sinjavski zijn werken, vanwege de Sovjet-censuur, onder het pseudoniem Abram Terts in het Westen.

Verdergaan dan 13 is zinloos, omdat 15 en 17 enharmonisch gelijk zijn aan respectievelijk de grondtoon en de terts.