Vervenen

Saco van Teyens (1601-1650) stond mede aan de wieg van de Opsterlandse Veencompagnie, die grote delen van Opsterland zou vervenen.

Deze steeg niet langer zodat de kustgebieden achter de strandwallen langzamerhand konden vervenen.

De trekgaten (“petgaten” in het Fries) in de Deelen zijn betrekkelijk nieuw, omdat men hier pas rond 1920 met vervenen begon.

De visserij werd minder (alleen nog mogelijk op de Westeinder) en het vervenen hield op, de inwoners gingen meer bomen, planten en fruit verbouwen.

Vanwege godsdienstoorlogen tussen Stichtse en Gelderse partijen verzandde de Grift, maar het vervenen werd in 1545 weer hervat nadat keizer Karel V ook het Gelderse hertogdom in zijn bezit kreeg.

De aanvankelijke veenpolder hield zich bezig met vervenen, droogmaken en inpolderen.

Hij liet het land vervenen en maakte er een geheel van.

Nadat Karel V in 1543 ook Landsheer werd over het Gelderse Hertogdom werd het vervenen weer hervat.

Toch waren er plannen rond 1830 de polder te vervenen omdat de afwatering te wensen overliet maar dat was niet toegestaan omdat men plannen had tot drooglegging van het Haarlemmermeer waarbij men de Middelpolder weer tot een waterplas wilde maken.

Vervangende producten Een nadeel van het gebruik van turf en veen is dat bij het vervenen soms waardevolle natuurgebieden worden vernietigd.