Vervening

Het onderscheid dat natte vervening de vervening van laagveen, en droge vervening de vervening van hoogveen was bleek dus niet juist te zijn.

Door de grootschalige vervening kwamen arbeiders uit voornamelijk Drenthe en Friesland, waar de vervening aan het eind van de 19de eeuw over zijn hoogtepunt heen raakte, in het dorp wonen.

Omdat het Hoogheemraadschap en Gedeputeerde staten na de afwijzing van het vervening plan geen maatregelen namen ging de vervening op kleine schaal gewoon door.

Argument was de slechte kwaliteit van het land, dat zich beter voor vervening zou lenen dan voor agrarisch gebruik.

De natte vervening begon in de 16e eeuw in Zuid-Holland en Utrecht en vond in de 18e eeuw, vanwege de grote vraag naar turf, ook in Noordwest-Overijssel, Friesland en Groningen ingang.

De Put van Kruijt, met de daaraan grenzende plasjes, zijn de stille getuigen van deze onvoltooide vervening.

De vervening is in de omgeving van dit dorp beëindigd in 1986 en het veen wordt uit Duitsland gehaald.

De vroegere vervening is nog herkenbaar door in de heide aanwezige sloten en greppels.

Deze wateren zijn vaak door erosie, verspoeling of vervening ontstaan.

Er stonden 4 Turffabrieken in Vriezenveenschewijk tijdens de vervening, dit is fabriek Terwindt Arntzveen.

Het Bolmeer is vernoemd naar een veel groter meer, dat in de 19e eeuw door vervening droogviel.

Het coulisselandschap met groene weiden van nu is het resultaat van de vervening.

Het gebied waarin ook Rucphen ligt werd vanaf 1300-1350 ter vervening uitgegeven.

Het logo van het bedrijf toont een boot, afgeleid van de Samoereus, een binnenvaartschip dat ook gebruikt werd om de turf uit de vervening rond Veenendaal af te voeren.

Het Veenkoloniaal Museum voert een gericht verzamelbeleid en legt daarbij het accent op de vervening, de landbouwindustrie en de Veenkoloniale zeevaart.

Het waterschap was verantwoordelijk voor de vervening, drooglegging en later de waterhuishouding in de polders.

Het waterschap was verantwoordelijk voor de vervening, drooglegging (gereed in 1892) en de waterhuishouding in het gebied.

Het waterschap was verantwoordelijk voor de vervening, drooglegging (voltooid in 1851) en later de waterhuishouding in de polders.

Hierbij dient te worden opgemerkt dat de compagnie de veenlanden niet zelf ontgon, maar deze verpachtte aan veenbazen die de eigenlijke vervening aanstuurden.

Na de vervening zijn de gronden in gebruik genomen voor de landbouw.