Walser

Vanwege hun eigen rechtssysteem worden de Walser ook "Freie Walser" genoemd.

Indirect werd Walser door presentator Marcel Reich-Ranicki beschuldigd van zowel nivellering van het nazi-tijdperk als geschiedvervalsing.

Toen hem eind 1998 de Vredesprijs van de Duitse Boekhandel werd toegekend, gaf Walser zijn critici weerwoord.

Over hoe het zover is gekomen, schreef historicus Helmut Walser Smith een omvangrijk naslagwerk dat reikt van de eerste tekenen van samenhorigheid rond 1500 tot de recentste eeuwwisseling.

Bovendien zijn er regelmatig wisselende, thematische tentoonstellingen over Walser te zien.

Bubis verweet Walser een "morele brandstichter" te zijn, een "cultuur van wegkijken en wegdenken" te prediken en daarmee het "onderhuids levende antisemitisme" aan te wakkeren.

De eigenaren van de Walserhof, familie Walser, ontvingen na de oorlog onder meer een bedankbrief van de bisschop van Roermond.

De Walser ontwikkelden vaardigheden en technieken die het mogelijk maakten om hooggelegen berggebieden te gebruiken voor de landbouw en veeteelt.

Het hogere deel wordt bewoond door Duitstalige Walser van de Walsergemeinschaft Oberlystal, het onderste deel van het dal hoort bij de Comunità Montana Monte Rosa.

In 1898 publiceerde Walser zijn eerste gedichten in het Berner dagblad Der Bund.

In 1998 veroorzaakte de Duitse schrijver Martin Walser (geboortejaar 1926) een rel toen hij in een rede uitsprak niet langer de haast rituele confrontatie met de Duitse schuld te verdragen.

Walser vertelde hoe hij het hoofd afwendde als op tv weer de ergste beelden van de concentratiekampen werden vertoond.

Net als generatiegenoten Günter Grass, Martin Walser, paus Benedictus XIV en prins Claus diende hij tijdens de oorlog in de Duitse luchtafweer, omdat hij te jong was om aan het front te vechten.

Uitgegeven met een biblio- en biografie en essay van W.G. Sebald is dit de perfecte introductie tot Walser.

Als roman is het een ware pathetische fuga, en Walser speelt een gewiekst spel met maskers, Kafka-achtige gedaanteveranderingen en alchemistische vervloeiing van twee personen.

Dat is nauwelijks een halsmisdrijf, maar dat een schrijver terugslaat, zoals Martin Walser in een roman over de Pools-Duits-joodse Reich-Ranicki heeft gedaan, is niet verrassend.

Dezelfde rolverdeling was er tussen Martin Walser (Ein springender Brunnen) en Günter Grass (Im Krebsgang) bij hun revisie van de geschiedenis.

Dood in de sneeuw – De Groene AmsterdammerDe Onderzoeksredactiewoensdag 18 maart 2015Robert Walser had een broertje dood aan poeha en dikdoenerij.

Hij noemde Walser een 'geestelijke brandstichter' - een weinig subtiele verwijzing naar degenen die zestig jaar geleden synagogen en joodse winkels in brand staken - en sprak van 'onderhuids antisemitisme'.

Iets dergelijks doet zich voor bij Robert Walser, de schrijver die zichzelf en zijn handschrift zo klein maakte dat hij uiteindelijk niet meer schreef en drieëntwintig jaar alleen nog maar wandelde, liefst in de sneeuw.