Weemoed

Ach wat doet het mij met weemoed terugdenken aan mijn lagere schooltijd.

Als de Sinai woestijn binnenkort vol zit met Palli's kijken we een half jaar later met weemoed terug naar 'slechts' 1400 per week.

Dat geldt ook voor uitvindingen uit de jaren tachtig, die sommige lezers misschien niet eens kennen of er juist met weemoed op terug kijken.

Dat gevoel van weemoed kenmerkte zijn schilderkunst, die zeer toegankelijk was en geliefd raakte bij een breed publiek.

De auto van de toekomst zal als een alcoholvrij biertje zijn dat weemoed oproept, en een verlangen naar de smaak en het gevaar van weleer.

De muziek had niet iets van het grappige duiden wat wel vaker bij comedy is, maar het is ook iets van weemoed op een prettige manier.

Denk nog wel eens met weemoed terug aan de tijd dat je als blanke op het strand gewoon lekker kon kloten en zonder moeite naar de blanke top der duinen kon kijken.

Denk wel eens met weemoed terug aan de tijd van hard maar integer.

Een boek boordevol herinneringen over de jaren zestig en zeventig: mooie verhalen, stoere avonturen en ook met weemoed naar een voorbije tijd.

Er ligt onmiskenbaar een laagje Meinderts-weemoed over het verhaal, extra aangezet door Annette Fieniegs dromerige, innemende illustraties.

Het niemandsland tussen kerst en nieuw met opgewarmde feestrestjes, vage weemoed, een kerstboom die begint door te zakken en vuurwerk dat nog moet komen.

Ik denk met weemoed terug aan 2006.

Ik heb een lichte en levenslustige kant, maar de hang naar weemoed en nostalgie zitten evengoed in mij.

Ik kijk met weemoed terug naar de tijd van de tabaks reclame.

Juist omdat Nederlandse architectenbureaus als OMA (van Rem Koolhaas), MVRDV en UNStudio twee decennia verantwoordelijk waren voor de meest opvallende, innovatieve en experimentele architectuur ziet hij de huidige bouwsels met weemoed aan.

Met weemoed denk ik terug aan de 124 Spider.

Met weemoed keek Celine van Duijn de afgelopen dagen op schoonspringevenement Eindhoven Diving Cup naar de 10-metertoren.

Niet eens vanwege die brute vader, eerder om die sfeer: de broei van familie, de weemoed naar lage plafonds, omberkleurig licht, kringelende pijprook.

Nu zat ik daar met die ene bloem - het steeltje zó dun dat ik me afvroeg hoe ik daar als kind geraffineerd met mijn nagel een gleufje in had gepriemd om er een tweede door te rijgen – en een gevoel van weemoed bekroop me.

Over 20 jaar kijken we met weemoed terug naar nu.