Welfen

Dante behoorde tot de Welfen, maar die groep bestond sinds 1289 uit twee facties: de witte, burgerlijke Welfen en de zwarte, aristocratische factie.

De stad kon zijn partijtje meeblazen in de helse conflicten tussen Ghibellijnen en Welfen, de keizerlijke en pauselijke partij, tussen steden onderling en tussen facties en clans in de stad.

Uiteindelijk werden partijschap en splitsing in ‘zwarte’ en ‘witte’ Welfen hem fataal, Dante moest om te overleven in ballingschap.

Dante verwees hier in deze 'profetie na de feiten' naar het gewelddadige optreden tegen de Witte Welfen door Fulcieri als podesta van Firenze in 1303.

Het overlijden van de paus deed de Ghibellijnen weer triomferen, maar in werkelijkheid heroverden de Welfen in enkele jaren tijd overal de macht in Toscane.

Hierbij kreeg Hendrik het hertogdom Brunswijk-Dannenberg en op deze manier werd hij de stichter van het Nieuwere Huis Brunswijk binnen het huis Welfen.

Hij betreurt ook de toenmalige status van Italië met de conflicten tussen Welfen en Ghibellijnen.

Hij verkreeg dit niet en zag integendeel dat zijn broer bereid was tot onderhandelen met de Welfen en met de paus.

Koenraads zoon Welf bleef in Duitsland en zette de Duitse tak van de Welfen voort.

Onvermijdelijk benaderde Innocentius III nu de partij van de Welfen, die hem met de aankondiging van een verkiezing in april 1199 de aanleiding om in te grijpen bood.

Op 20 mei 1199 deelde hij aan de aartsbisschop van Keulen en de andere ondertekenaars van de aanbevelingsbrief voor Otto mee dat hij de Welfen wenste te ondersteunen, als dezen zich in de toekomst zouden tonen als heersers die de Kerk genegen waren.

Politieke tegenstanders van Dante, de pausgezinde Ghibellijnen en Zwarte Welfen, die verantwoordelijk waren voor zijn verbanning in 1302, worden doorgaans in de hel geplaatst.

Welfen die koning zouden worden van Bourgondië.

Lang duurde de vrede niet, want in 1296 stak een nieuwe burgeroorlog de kop op, nu tussen de – de neo-Welfen of supporters van de paus – en de – de neo-Ghibellijnen of supporters van de Roomse keizer.

Dit veranderde tijdens de die in 1122 eindigde met het Concordaat van Worms en brokkelde verder af tijdens de burgeroorlogen tussen de Hohenstaufen en de Welfen.

In 1285 slaagde de factie der Welfen (de rijkere burgerij) erin aan de regering te komen, nadat de stad tegen Genua een nederlaag had geleden, waardoor zij haar machtspositie verloor.

Tijdens de strijd tussen de Welfen en de Ghibellijnen (tegen de wereldlijke macht van de paus) in de 12de en 13de eeuw werd de stad meermaals verwoest.

De Argengau vormde de kern van de latere Duitse bezittingen van de Welfen.

De paus probeerde tijdens het concilie ook de strijd te beëindigen tussen Welfen en Ghibellijnen die in Italië grote verdeeldheid zaaide.

De Welfen wonnen in 1250 in Florence de macht, en namen daarop de Ghibellijnse adel hun macht, leenstelsel, geld en regels af.