Werkelijkheid

Aangezien de werkelijkheid gekoppeld werd aan de kennis over de werkelijkheid (absoluut idealisme) ontwikkelde de werkelijkheid (geschiedenis) zich eveneens op een dialectische manier.

De mens kan de werkelijkheid wel degelijk kennen, omdat de geest de werkelijkheid zelf "maakt": de werkelijkheid vloeit uit de redelijkheid zelf voort.

Het kind leert zo te observeren, de werkelijkheid te en hierbij observatie (objectieve werkelijkheid) en ervaring (subjectieve werkelijkheid) te onderscheiden maar niet te splitsen; het leert beide gebieden te integreren.

Hier komt de werkelijkheid niet eens ter sprake: de taal zelf, dat hulpinstrument dat idealiter de werkelijkheid zou moeten weergeven, is zelf al minstens zo ongrijpbaar als de werkelijkheid.

Ooit ben ik begonnen met een studie naar de ware aard van de werkelijkheid, maar na verloop van tijd begon ik in te zien dat het niet gaat om de aard van de werkelijkheid, maar om de reden van de werkelijkheid.

De taal is een institutie die het individu helpt de werkelijkheid te benaderen: die werkelijkheid wordt ingedeeld door middel van begrippen, die het denkbeeld dat het individu van de werkelijkheid heeft, sturing geven.

Als de wiskundige stellingen naar de werkelijkheid verwijzen, zijn zij niet zeker, en als zij zeker zijn, verwijzen zij niet naar de werkelijkheid.

Daar heb ik het weer: de werkelijkheid van tegenwoordig is zo absurd dat ik satire en werkelijkheid niet meer kan onderscheiden.

De onderzoekers noemen dit ‘hyperrealisme’: het feit dat we een artificieel gecreëerde werkelijkheid als echter beschouwen dan de fysieke werkelijkheid.

Daarin zit hij dicht op de werkelijkheid, wat bij Campert betekent dat het niet direct de grote werkelijkheid van de politiek en wereldproblemen is.

De grootste grap van de Babylon is dat wat ze verzinnen ook nog achterhaald worden door de werkelijkheid en dat ze moeite hebben om satire te maken omdat de werkelijkheid de satire soms nu al overtreft.

Het verschil is dat Crowdsource de real-world werkelijkheid representeerd en de overheid de papieren werkelijkheid.

Ieder mens heeft een scherm tussen zichzelf en de werkelijkheid geplaatst waarmee die werkelijkheid wordt gefilterd, en ieder scherm is uniek.

Immers, als je niet de moeite neemt om je werkelijkheid te toetsen, dan is jouw werkelijkheid altijd de juiste.

Belangrijk om te weten, is dat het zoeken naar (botsende) belevingswerelden betekent dat béide een werkelijkheid vertegenwoordigen, maar ook dat ‘werkelijkheid’ niet synoniem is met ‘waar’.

Communisten vinden dat ook de werkelijkheid zelf in opstand komt tegen de Waarheid van de ideologie, en dat het dus zaak is om ook de strijd tegen die werkelijkheid op te nemen.

Een tweede probleem is dat bewijsvoorwaarden niet zijn afgestemd op de virtuele werkelijkheid, maar nog uitgaan van de werkelijkheid van voor die tijd.

Onze werkelijkheid gevangen in een papieren werkelijkheid, een pervers regime dat zowel slachtoffers als daders doet ontstaan.

We horen al te veel over de misdaad, meneer Bodelier, maar het is niet het echte verhaal, het is een geromantiseerde versie van de werkelijkheid en daar wordt die werkelijkheid uit weggehouden.

Daardoor ontstaat er een gruwelijke discrepantie tussen de gewenste bestuurlijke werkelijkheid ('lieve linkse stad') en de dagelijkse werkelijkheid (keihard en helemaal niet lief).