Wervel

De prezygoapofysen, de overeenkomende elementen aan de voorkant van de wervel, beginnen vanaf de vijftiende wervel te verlengen en vergroeien met de postzygoapofysen vanaf de achttiende wervel.

Halswervels A:nek van Andalgalorni in zijaanzicht met enkele wervels; de verschillende delen zijn aangegeven met R1, R2 en R3; B:wervel 3 C:wervel 6 D:wervel 11 De zwarte strepen geven de schaal weer en zijn één cm lang.

Bij de derde wervel ligt de wervelboog vooraan, over de achterrand van de tweede wervel groeiend.

De dorsosacrale wervel en de eerste sacrale wervel hebben een lengtegroeve op hun onderkant zoals bij Struthiosaurus languedocensis.

De tweede sacrale wervel heeft een kiel die uitloopt in uitsteeksel dat in een gat in het ovale achterfacet van de eerste wervel past; normaliter is hun contact vlak.

De vijftiende wervel raakt met zijn zijuitsteeksels de darmbeenderen en kan dus als een dorsosacrale wervel gelden.

Galton had al eerder gesuggereerd dat individuen met een extra sacrale rib, ook aan de eerste sacrale wervel naast die van wervel twee tot en met vijf, vrouwtjes zouden zijn: hun bekken zou speciaal versterkt zijn voor de eierleg.

Het aantal sacrale wervels bedraagt slechts acht doordat er een achterste sacrocaudale wervel niet ingevangen is, zodat het heiligbeen bestaat uit vier dorsosacrale wervels, drie echte sacrale wervels en een sacrocaudale wervel.

Op de achterkant van het doornuitsteeksel van de derde sacrale wervel is een breukvlak zichtbaar waaruit geconcludeerd werd dat het uitsteeksel vastzat aan dat van de vierde wervel.

Van de derde wervel zijn alleen de voorste gewrichtsuitsteeksels bewaard die het centrum van de tweede wervel omklemmen.

Volgens hem was er een aaneensluitende reeks wervels aanwezig van de tweede wervel van de rug tot en met de eerste wervel van het heiligbeen.

Ze overlappen elkaar waarbij de achterrand van de voorliggende wervel op de voorrand van de achterliggende wervel ligt.

Een voorbeeld ter illustratie: rond de wervel is een spanningsveld waardoor de wervel een scheefstand kan veroorzaken en dat geeft vaak klachten.

In de rug is de wervelkolom in de lengte wervel voor wervel gestrekt, terwijl de schouderbladen aktief naar links en rechts uit elkaar gaan.

Als de gewrichten aan één kant van elkaar af zijn gegleden wordt dat een eenzijdige verhaking genoemd, de ernstigere variant is de tweezijdige verhaking, waarbij beide gewrichten van één wervel contact met de daaropvolgende wervel verliezen.

Vanaf de veertiende wervel beginnen de twee postzygoapofysen, die de gewrichtsvlakken vormen aan de bovenste achterkant van de wervel, te versmelten tot een enkele richel op de middenlijn.

Daarbij lopen de musculi rotatores van het dwarsuitsteeksel (processus transversus) van de ene wervel naar het doornuitsteeksel (processus spinosus) van de volgende (bovengelegen) wervel.

Er zijn vijf sacrale wervels met het bekken verbonden inclusief een "ingevangen" dorsosacrale wervel; achteraan bevindt zich een caudosacrale wervel wat het aantal volgens sommige onderzoekers op zes brengt.

Op de twaalfde wervel ligt de pleurocoel zo in het midden; bij deze wervel is de uitholling ook erg groot.

Van de eerste sacrale wervel raakt de rib het darmbeen niet, zodat het eigenlijk een dorsosacrale wervel is.