Amuse

Amuse met onder meer vis Amuse is een zeer klein gerecht (of minihapje) ter bevordering van de spijsvertering en om de smaakpapillen op gang te brengen.

Ik heb een amuse-bouche voor de filet mignon nodig.

Al bieden enkel de twee hoofdgerechten, met respect voor hun ‘amuse-bouches’, garantie op de volle drie sterren.

De amuse van gebrande ui met schil is robuust en rafelig, maar uitdagend en gelaagd door de kick van de verse mierik, de frisse limoenzest en de gefermenteerde sinaasappel.

De toon wordt veelbelovend doorgezet met de amuse: een kommetje met een groen goedje erin dat niet per se ‘eet me’ zegt.

Een andere amuse wordt geserveerd in een zwart-goud beschilderde oesterschelp met daarin oestertartaar met een bonenvinaigrette, gember en kokos met daarop een mysterieus gouden balletje gevuld met een heerlijke mix van komkommer, citroen, kokos en chili.

Het zijn amuse-gueules en cijfers waar je mee kunt thuis komen.

In 2012 bleek de amuse al de hele tijd op tafel te staan tussen de bloemen in de vaas en aten we een mossel, inclusief eetbare schelp van brooddeeg gekleurd met inktvisinkt.

Wat kon er nou een betere amuse zijn voor het kerstdiner op tweede kerstdag in Zeeland, dan zelfgeraapte Zeeuwse oesters?

Zelfbevlekking tussen glas en amuse, wie de beelden ziet zou denken dat we morgen naar de stembus trekken.

De overige namen op de affiche leken achteraf bekeken dan ook slechts een opmaat, of charmante amuse-gueules voor Deze Grootse Afsluiter.

Die begint voor de meer dan honderd deelnemers in ’t Harde, waar restaurant Amuse bij het openluchtzwembad de eerste halte is.

Goossens noemt l’Amuse een nieuwe uitdaging.

Bij Zeezout (een ster) aan de Westerkade wordt de pizza geserveerd als amuse, terwijl gasten bij Sugo ‘een hele’ kunnen bestellen.

De tweede editie van Amuse Festival belooft zeer bijzonder te worden.

Let maar op, we hebben de amuse van de komende 4-jarige treinramp nog niet eens aangeraakt.

Tjeerd had het over een 7-gangen diner waarvan de eerste bizarre ‘stikstofmaatregelen’ slechts een amuse zijn.

Hugo’s volgende stuk was Le roi s’amuse (1832), dat na een voorstelling door de censuur verboden werd omwille van de openlijke spot op de Franse adel.

Parisiana, Paris s'amuse, operette in twee acts en zeven scenes, M. Eugène Joullot, muziek van Justin Clérice, hier danst Deguez haar dans van het haar waarbij zij zich omhult met haar lichtbruine haar als met een negligé, maart 1905.

Aangezien het pas de amuse is zal de prijs van het hoofdgerecht minstens 4 zetels zijn.