Interurban in een zin

In veel gevallen was het stadsvervoerbedrijf ook in handen van het bedrijf dat de Interurban exploiteerde én de elektriciteitsvoorziening in de steden en dorpen in handen had.

Van de duizenden kilometers Interurban zijn vandaag nog enkele restanten in dienst.

De lijnen in deze stad zijn nu opgeheven Een typische Japanse Interurban, in dit geval een lijn in Gifu, 2002.

Een typische Amerikaanse Interurban.

Definitie Een Interurban is tramlijn die tussen dorpen en steden rijdt.

Deze onderneming schafte ook zeer moderne passagierswagens aan en deze treinen – de Wabash was geen Interurban – kregen bijnamen zoals ‘Blue Bird’, ‘Banner Blue’ en ‘Cannonball’.

Dit vervoerssysteem wordt veel bezocht door allerlei pluimage politici en vervoersdeskundigen die hier de wedergeboorte van de Interurban meemaken.

Hieraan was het nadeel verbonden dat er om de 15 kilometer onderstations moesten worden gebouwd omdat de spanning anders te veel zakte om de Interurban voort te drijven.

In de tijden voor het massale privéautobezit en in de tijd dat de grote spoorwegmaatschappijen slechts zelden de kleinere stadjes en dorpen met elkaar verbond, regeerde de Interurban.

In Europa werden eerst alle stedelijke trambedrijven ontwikkeld waarna sommige grotere agglomeraties ontstonden die door Interurban-achtige lijnen met elkaar werden verbonden.

Na 1940 verbond deze lijn twee grootsteedse gebieden met klassieke Amerikaanse Interurban-trams.

De Cleveland & Southwestern sponsorde een honkbalcompetitie tussen 6 steden, die alle met de Interurban konden worden bereikt, en betaalde de zilveren cup die de winnaar na de competitie winnen kon.

De genoemde 'Interurban' lijn kende de volgende bestemmingsaanduiding: TO ST.

De karakteristieken van een Interurban – enkelspoor, aan de rand van de weg – zijn in Japan veelal verdwenen omdat de meeste steden aan elkaar zijn gegroeid.

De korte maar hevige populariteit van de Interurban was vooral te danken aan goede service, frequente dienstuitvoering en de vele plaatsen die konden worden bereikt.

Een typische Interurban was een groot formaat tramlijn; sommige lijnen waren meer dan 150 kilometer lang.

Het beschrijft uitvoerig de economische ontwikkelingen rond het fenomeen Interurban.

Het model was gebaseerd op een Amerikaans ontwerp voor interurban-rijtuigen.

In 1901 introduceert de Chicago & Joliet Electric Railway Co. aansluitend Interurban service naar Joliet die in 1934 wordt opgeheven.

In 1924 werd de laatste Interurban gebouwd.