Pterosauriërs in een zin

Er bestaat een gangbare theorie dat de vogels de pterosauriërs langzaam zouden hebben verdrongen, te beginnen met de niches voor de kleinere soorten, totdat er aan het eind van het Mesozoïcum alleen nog maar reusachtige soorten pterosauriërs over waren.

Reck (1931) rapporteerde ook een bone bed met postcraniale beenderen (alle skeletelementen buiten de schedel) van Pterosauriërs, en verder nog vele resten van Pterosauriërs die vlak bij een wervelkolom van Tornieria africana aangetroffen werden.

Ze stierven uit aan het eind van het Krijt en daarmee de pterosauriërs als geheel want vermoedelijk waren sinds het eind van het Onder-Krijt alle pterosauriërs pterodactylomorfen.

Baby-pterosauriërs uit het Krijt konden niet zoals hun voorgangers direct uitvliegen, maar hadden langer hun ouders nodig.

De onderzoekers vermoeden dat deze baby-pterosauriërs misschien al binnen een dag of twee nadat ze uit het ei waren gekropen, door de lucht konden zweven.

Kleine pterosauriërs werden geboren met goed ontwikkelde vleugels, waardoor ze al snel konden vliegen.

De bevindingen zijn revolutionair voor de studie naar pterosauriërs – de eerste dieren, na insecten, die ooit een gemotoriseerde vlucht ontwikkelden.

De studie voegt dus ook sommige Darwinopterus pterosauriërs toe aan de lijst van reptielen die een opponeerbare duim ontwikkelden.

Het team stelt dat er nog veel meer over pterosauriërs te leren valt.

In de nieuwe studie modelleerden de onderzoekers het vliegvermogen van jonge pterosauriërs.

We hadden het gevoel dat studies zoals deze de vraag rondom het vliegvermogen van baby-pterosauriërs vanuit wat vreemde hoeken benaderen.

In de loop van de tijd zijn er namelijk steeds meer soorten pterosauriërs met verschillende levensstijlen ontdekt.

Alleen de linkerprepubis is bewaard gebleven en is lang en dun, zoals normaal is bij basale pterosauriërs.

Bepaalde botten van ledematen bleken niet door de beschrijvers vermeld te zijn — en juist deze wezen erop dat de voor pterosauriërs typische verlenging daarvan ontbrak.

Bij pterosauriërs is dat niet het geval, maar dat geldt wel voor de armen, en vooral rond de schouders zijn de botten zeer robuust.

Bij pterosauriërs is dit soort overblijfselen nog zeldzamer dan hun botten.

De afzettingen waar Faxinalipterus werd gevonden, lagen indertijd niet aan de kust en de beschrijvers zien dit als een aanwijzing dat pterosauriërs zich oorspronkelijk als bosbewoners hebben ontwikkeld.

De huidige consensus gaat dus uit van een verbluffende convergentie met als tweede mogelijkheid dat betere vondsten en analyses alsnog zouden kunnen aantonen dat de pterosauriërs wél prolacertiformen zijn.

De kam, die bij basale pterosauriërs niet vaak verbeend wordt aangetroffen, zou volgens de beschrijvers een signaalfunctie hebben gehad.

De lengte van de vleugels wordt zo grotendeels, voor ongeveer twee derden, bepaald door de vleugelvinger, terwijl die bij de Pterodactyloidea juist typisch vrij kort is, 60% van de vleugellengte of minder, vergeleken met basale pterosauriërs.