Stadhouder

Luitenant-Stadhouder Soms werd er een luitenant-stadhouder aangesteld als plaatsvervanger van de stadhouder.

Namens de koning kwam er een stadhouder (Luogotenente) Tot eerste stadhouder werd de Italiaanse ambassadeur, Francesco Jacomini di San Savino benoemd.

Túrin wordt in 2882 de tweede stadhouder met deze naam en 23e regerende stadhouder van Gondor als hij zijn vader Thorondir opvolgt.

Alleen de Staten van en Drenthe wezen nog een stadhouder aan: de Friese stadhouder Willem Frederik van Nassau-Dietz, de stamvader van het huidige koninklijk huis in Nederland.

Vier jaar na de dood van de laatste stadhouder werd daarom in de zogenaamde Acte van Seclusie (1654), op initiatief van raadspensionaris Johan de Witt, vastgesteld dat er nóóit meer een Oranjetelg tot stadhouder kon worden benoemd.

Die werd na zijn halfbroer Maurits (van Anna van Saksen) stadhouder en was de vader van Willem II die weer de vader was van Koning Stadhouder Willem III (die koning was van Engeland en Schotland, dankzij Mary Stuart) en daar loopt de tak inderdaad dood.

De Staten van Zeeland riepen op 28 april Willem IV uit tot stadhouder en kapitein-generaal (hij was al stadhouder van Friesland, Groningen en Gelderland), in mei volgden de overige gewesten.

Aan de ene kant stonden de Staatsgezinden, welke van mening waren dat de macht van de stadhouder moest worden ingeperkt en aan de andere kant stonden de Prinsgezinden, die juist van mening waren dat de stadhouder zijn macht moest behouden.

De tweede taak die Arend Sloet als luitenant-stadhouder te vervullen had, het inlichten van de stadhouder over de Overijsselse politiek en het uitvoeren van diens wensen, was aanvankelijk voor hem het belangrijkst.

Ecthelion II Ecthelion wordt in 2953 de tweede stadhouder met deze naam en 25e regerende stadhouder van Gondor.

Er is echter ook een brief van Lanasum, de ḫaṣṣânum (stadhouder) van Zimri-Lim in Tuttul, die zich erover beklaagt dat zijn aanwezigheid als stadhouder tot onrust onder de bevolking leidde.

Laatste jaren Maurits, opgebaard na zijn overlijden In 1620 werd Maurits, na het overlijden van zijn neef Willem Lodewijk benoemd tot stadhouder van Groningen en Drenthe ; Friesland koos Ernst Casimir als stadhouder.

Met de herinnering aan machtsstrijd tussen stadhouder Maurits en de Staten van Holland werd geen nieuwe stadhouder van Holland benoemd.

De stadhouder werd kwaad toen twee Amsterdamse burgemeesters De Vrij Temminck, Rendorp en de stadssecretaris de stadhouder op 8 juni adviseerden niet langer naar de hertog te luisteren.

Koning-Stadhouder Willem III en zijn vrouw werden in Londen begraven, maar bij de begrafenis van Stadhouder Willem IV verschijnt een beugelkroon ten tonele.

Om diplomatieke redenen hadden de Britten de overgave van deze schepen geaccepteerd in naam van de stadhouder, en de Britse vloot "kocht" later een aantal van de schepen van de stadhouder.

Dat bedrag bestond uit vergoedingen voor het uitoefenen van hun functie, bijvoorbeeld die van stadhouder, en uit opbrengsten van deelname aan koloniale ondernemingen.

De slag om Maastricht van Lodewijk XIV en stadhouder Willem III wordt in Parijs groter herdacht dan in Maastricht zelf.

Tegen het decor van vlaggenvertoon, gevel-illuminaties en feestelijkheden schudden de burgemeesters van Amsterdam en stadhouder Willem V elkaar de hand.

Volgens geruchten stuurde de man van toenmalig koningin Juliana een brief naar Adolf Hitler, omdat hij namens hem stadhouder in Nederland wilde worden.