Stadhouders

In het begin was een stadhouders vooral de vertegenwoordiger van een landsheer, maar later kreeg hij ook veel militair gezag en werden stadhouders opperbevelhebber.

In ‘Stadhouders in de Nederlanden: van Holland tot Vlaanderen 1448-1879’ biedt historicus Arnout van Cruyningen een verhalend overzicht van alle stadhouders van de Nederlanden sinds de Bourgondische tijd.

In feite waren de stadhouders - in Groningen aanvankelijk afwisselend uit het huis Oranje-Nassau en het huis Nassau-Dietz (de 'Friese' stadhouders) - het invloedrijke middelpunt van een netwerk van regerende families in de Nederlandse provincies.

Stadhouders Na de verovering van Gelre en Zutphen door Karel de Stoute brak het tijdperk van de stadhouders aan.

Daarnaast bevat het boek nieuws: voor het eerst wordt duidelijk wat de stadhouders en koningen van de familie Oranje aan de slavernij hebben verdiend: omgerekend naar hedendaags geld ruim een half miljard euro.

Maartje Stadhouders is niet bang om zichzelf bloot te geven.

Maartje Stadhouders maakt - zoals ze zelf zegt - scherpzinnige Nederpop met teksten over haar leven.

Toen de landvoogdes eiste dat alle stadhouders een nieuwe eed van trouw zouden afleggen, maakte Egmont vooral bezwaar tegen de gelofte dat ze de koning ‘tegen alles en iedereen’ zouden beschermen.

De inhuldigingen in steden dateren uit de tijd van de stadhouders.

De stadhouders werden rijk van de VOC.

Na 1609 streefden de opeenvolgende stadhouders naar een erfelijke status, en ze steunden op het leger om die positie zeker te stellen.

De stadhouders konden het zich dus veroorloven de spanningen tussen stad en platteland en tussen rijke burgers en de arme massa te gebruiken om hun politieke macht te vergroten.

Dit hield in dat stadhouders eventueel zouden terechtstaan voor bankiers met grote financiële belangen in de ambtsgebieden der beklaagden, terwijl de praktijken der belastingpachters slechts door collega's berecht zouden kunnen worden.

Hiermee gingen zijn bevoegdheden veel verder dan onder zijn voorouders als stadhouders in de tijd van de Republiek was geweest.

Hij liet het regeren over aan stadhouders en trok zich weken- of maandenlang terug in de Pruisische bossen om te jagen of te kaartspelen.

In de Keizertijd beschikten de stadhouders van de provincies in hellenistische gebieden over belangrijke ordestrijdkrachten (eirenarchai / ; letterlijk: "vredeheersers") voor het opsporen van misdadigers.

Met het herstel van het stadhouderschap tijdens het Rampjaar 1672 werd deze akte afgeschaft en werd het kapitein-generaalschap in 1674 in de mannelijke lijn erfelijk verklaard, dat daarmee samen kwam te vallen met de dynastie van de Oranje-stadhouders.

Ook bij de onderdanen stond hij in hoog aanzien, waardoor hij een bemiddelende rol kon spelen als er onenigheid was tussen de stadhouders en de onderdanen.

Het door Bram Stadhouders bespeelde Rhapsody-orgel is zeven meter lang en vijf meter hoog, bestaat uit achthonderd orgelpijpen, twaalf percussie-instrumenten, twee accordeons en weegt meer dan vijf ton.

Het koningshuis van Oranje gaat terug tot 1815 (Koning Willem I) en daarvoor op een serie stadhouders om uit te komen bij een Friese tak.